Ben Susunca Şiiri - Ali Taşkale

Ben susunca;

Şehrazat'ın yarım bıraktığı hikâye,
Anahita'nın avucunda uyuyan kadim bir sır,
Ferhat'ın kayaya kazıdığı son hece,
Simurg'un kendi adını tanımadığı
o adsız sevda olurum...

Ben susunca;

Mühür olurum,
sana mektup olmak düşer;
ben dudaklarımı kapattıkça
içinde sakladığın bütün kelimeler
kendi zarfını yırtmak ister...

Ben susunca;

İçimde sana ayrılmış bir yer olur,
sana o yere incinmeden girmek düşer;
ben kimseye göstermediğim yaralarımı
senin ellerine emanet ederim,
sen dokundukça
acılarım bile kendinden utanır...

Ben susunca;

Senden vazgeçmem,
kendimden sana uzanan bütün yolları
birer birer içime çeviririm;
çünkü sevmek bazen
gitmeye gücü yettiği hâlde kalmaktır,
haklıyken bile
sevdiğinin kalbini kırmamayı seçmektir...

Ben susunca;

Sana bir ömürlük yer açarım yüreğimde,
öyle bir yer ki
ne kapısı olur ne de anahtarı;
sen orada misafir değilsin artık,
kalbimin bile kendine anlatamadığı
en sahici hâlim olursun...

Ve ben susunca,
beni en çok seven sesin değil,
beni en iyi anlayan sessizliğin olur;
çünkü bazı sevgiler
dile geldiklerinde eksilir,
bazı sevgiler de,
insanın içinde kaldıklarında
bir ömre dönüşürler...

Ben susunca;

Sesimin kefenini giyer gecem,
içimde son bir harf, adına nöbet tutar;
dünya benden vazgeçmeyi ezberlese de
ben, senden gitmeyen yanımla kalırım...

Ben varlığına sadığım,
Çünkü sadakat,
her şey sustuktan sonra bile
bir kalbin ötekine sırtını dönmemesidir...

Ben susunca;
dünya bir anlığına durur,
Ben senin gölgende kendimi ararım...

Ali TAŞKALE
11 Nisan 2014
İstanbul