Ev Susunca Şiiri - Yücel Özkü

EV SUSUNCA
Vakti gelince insan
kendi içine çekilmiş bir ev;
kapısı içeriden kapanır,
penceresi sokağa bakar.

Rüzgâr değer perdeye,
oda bir an ürperir.
Sanki biri mutfaktan çıkıp
“Geldim,” der; ev susar.

Ve insan anlar:
Evler yıkılınca değil,
içlerinden birinin sesi gidince
terk edilir.

Geriye bir anahtar kalır,
duvarda asılı bir fotoğraf;
açılmayan kapının ardında
kimsenin bilmediği bir ömür.

YÜCEL ÖZKÜ
7 Ekim 2026/20:03