Bawer Bager Şiirleri - Şair Bawer Bager

Gözlerinde bir ülkenin özlemi sıkışıp kalmış gibi bakıyorsun. Dokunsam, hasret demeden gözlerin memleket diye yüzüne doğru akar.

Bütün sınırları çizerek içine sıkışıp kalmışsın. Farkında olmayarak, sen seni işgal etmişsin; düşmana gerek yok.

İki ezelî düşman dost olmuş;
Biri insan, diğeri onu bağrında önce yoğuran, sonra yine bağrına yatıran toprak...
İnsan yemin etmiş annesini öldürmeye,
Babasını inkâr etmeye,
Maddeden yaratıldığını reddetmeye...
Sonra yüce Yaratıcı seslenmiş:

Toprağın suya ihtiyacı vardır; insanın ise önce kendine…
Toprak susuz kaldığında çatlar,
insan ise sevgisiz kaldığında sessizce çölleşir.
Ne var ki her su hayat vermez;
bazı sular kökü çürütür,
bazı sevgiler de ruhu…

Jiyan li me bû jar, wê hesretê goştê canê me xwar.
Em dikin qêrîn û hewar,
Ji çiya zinar têne xwar.
Cardin jî destên me nagêhêjin hev yar.🌄🕊
Bawer Bager

Ruhuma eziyet ediyor. Bunca güzel şey varken hâlâ acıyı, kederi, zulmü yazmaktan, anlatmaktan yoruldum... Onlar o zulmü yapmaktan yorulmadılar.
Bu defa başardık dediğimizde, eski yarayı görülmez kılan daha büyük bir darbeyi alıyoruz. İnanır mısınız, artık acı acı vermiyor; bunca zulmün, haksızlığın içinde.
Gözlerimi bağlasalar da ellerim, hakkın terazisini asla bırakmayacak.
Biliyorum, bir vicdanı olduğunu unutan merhametsiz insanlara kalemin gücü yetmeyecek hakikati anlatmaya... Kimin yetecek ki?
Allah, Müslümanlara “Oku!” dedi. Allah adına katliam yapan cahil Müslümanlar var.
Tanrı, Hristiyanlara “Sev!” dedi. “Tanrı beni üstün yaratmış.” deyip insan eti yiyen cahil Hristiyanlar var.

Yahudiler yaklaşık iki bin beş yüz yıldır bir kurtarıcı olarak Mesih'i bekliyor.
Hristiyanlar iki bin yıldır Hz. İsa'nın dönüşünü bekliyor.
Müslümanlar bin dört yüz yıldır Mesih'i bekliyor.
Oysa ben, kâlû belâdan beri seni bekliyorum.
Gel artık...

Kanî ya êşa ji nawa dilê me kurdan derdibe ji ava xwezayê bêtire.
Pêlê wê diqelşînin kûrahî ya dilê me û dibin tûfana Nûh hêsirên çavên me like ser riyê me.
Em diqin qêrîn û hewar kesek nabihîze dengê me.
Hey hewar û çil û neh caran hewar
Amed bûye mala şûnê mirin ji ser sûkên wê nayê xuwar.
🌄🕊

Bizim millet için adettendir; biri çok üzgün olduğunda ya da derin düşüncelere daldığında,
“Karadeniz’de gemilerin mi battı?” derler.
Hiç kimse farkında değil;
karada batan gemilerin, denizde batanlardan milyarlarca kat daha fazla olduğunun.
Hayallerin hasretin koynunda can verdiği yerde,
gece gündüz demeden umudun cansız bedeni kalkar insanın gönül yuvasından.

Sırtımı dayadım karanlığa; hakikat kadar çırılçıplak, güzeldi.
Herkes onun karanlık yüzünü konuşurken, ben kendimi onun içinde buldum. Aydınlık kadar güzeldi; belki de aydınlıktan daha kusursuzdu. Çünkü insan, kendisiyle tanışmak istediğinde ilk adımı onun içinde, kendi içine atardı.
İş, aile, çocuk, görev, devlet, millet, sevgi, aşk derken; insan, aydınlıktan mahrum kalarak o eşsiz karanlığın içinde kendine doğru yürürdü.
Kimisi mutsuzluğa, kimisi mutluluğa, kimisi hayallere... Kimisi sevdiğine, kimisi ayrılığa, kimisi hasrete, kimi de umuda...
En önemlisi de herkes, kendisi için o iç dünyasının karanlığında yürürdü. Onun için kusursuzdur; aydınlığı güzelleştiren karanlıktır.
— Bawer Bager

Sen sonsuzluğa çöken sessiz karanlık değilsin; karanlığın içinde aydınlanan en parlak umutsun.
Işık bile aydınlığını senden alır.
Sen, güneşin ruhu; ateşin kalbisin.
Sen olmadan hayat durur, yaşam son bulur.
Bawer Bager