Bawer Bager Şiirleri - Şair Bawer Bager

Yüreğim, denizin dibinde güneşe hasret kalmış bir çakıl taşı gibidir.
Gölge yapmana gerek yok üstümde; yedi tabakadan daha kalın senin derdin var gönlümde.
Sen su olma azizim. Denizde sudan daha çok ne var? Ama tuzludur; insanı değil, balıkları yaşatır. Sen hava ol; nefes almaya ihtiyacım var. Boğulmak üzereyim.
Güneş de senin gibi ısrar etti: "Ben suyu delerim," dedi. Okyanusun derinliğini unuttu.
Sen de benim ne hâlde olduğumu unuttun.
Bir gün geri dönmek istersen, bıraktığın yerde değil; gelmediğin yerde olacağım. Bıraktığın gibi değilim artık. Sen de bunu böyle kabul edersen, gelirsin.

Sen çöle yağan yağmursun; yağınca, güzelliğinden sarhoş olan kum, varlığını inkâr eder seni içinde hapsettiği için.
Saklı olan güzellik, heba edilen ömür gibidir; her anı pişmanlık doludur. Yaşanmış ve yaşanmamış her şey için...
Bulut olsan, yağmurunu görmeyecek toprağa yağma. Su olsan, seni içerken bile varlığını inkâr edeni doyurmaya çalışma.
Mevsimlerin varlığı, her şeyi zamanında güzelleştirmektir. Unutma; kışın karı, yazın güneşi kadar güzeldir. Yaprak dökümü de çiçek açmak kadar...
— Bawer Bager

Dağa sormuşlar:
“Niye bu kadar hüzünlüsün?”
Dağ, gülümseyerek bir ah çekmiş:
“Sebebim sensin desem, beni anlar mısın?”
“Yok,” demiş insan,
“Ben kimim ki senin gibi bir dağı üzeyim?”

Ew bi çûk bû, nazan, bê xwedî û hal bû.
Ji heft parxana surgun bû.
Ji welatê xwe penaber bû.
Ew dergûşa dayika min bû.
Tî, birçî, tazî, bê pêxas û sêwî bû...
Ew kurd bû.

Ez kurdim
Ez li ser dîwana xwe ji padîşahekî mestir bûm,
Ji pêxemberekî bi rûmetir.
Ji hemû dîroka vê cîhanê kemtir bûm.
Dema ku min rehên xwe li ser vê xwezayê danîn,
Min li hûzûra tavê û Xwedê mirovatî afirand.

Gece seni güldürmüyorsa, onu değiştirmek için ömrünü tüketme. Çünkü gecenin görevi umut vermek değil, insanı kendisiyle yüzleştirmektir. Sabah ise er ya da geç gelir; asıl mesele, o sabaha hangi ruhla ulaştığındır.
Bawer Bager

Gecenin Yükü
Gecenin yükünü bilseydi insanoğlu, her derdini ona anlatmazdı.
Çünkü gece, çaresizlerin sığındığı son limandır.
Kimi bir odanın karanlık köşesinde, kimi sokak lambalarının solgun ışığında, kimi yıkılmış bir evin çatısında, kimi de bir köprünün altında açar yüreğini geceye. Hayallerini, kırılmış umutlarını ve susturamadığı çığlıklarını ona emanet eder.
Dağların kayalıklarında sabahlayanları, cezaevlerinin soğuk köşelerinde sessizce çürüyenleri söylemiyorum bile...
Bazıları yalnızlıktan değil; binlerce insanın arasında görünmez kaldığı için geceye seslenir. Kalabalığın ortasında boğulan ruhunu, kimsenin duymadığı çığlıklarını yalnızca gece işitir.

Gökyüzünü sana boyattım; gece karanlığına karşı gündüzden daha aydın oldu. Ben de sonra bir karar verdim: Yeryüzüne adını verdim, cehenneme çevirmek için. Nasıl olsa o cehennemin içinde ben yaşıyorum.
Sen de başkasına yaşattığını yaşa diye.
Bawer Bager

Gökyüzü sadece sizin mi? Kuşlar özgür uçmalı,çocuklar yeryüzünde korkmadan koşup oynamalı.

Savaşın baş aktörü,barışın ödülünü taşımamalı.

Yüreğim, denizin dibinde güneşe hasret kalmış bir çakıl taşı gibidir.
Gölge yapmana gerek yok üstümde; yedi tabakadan daha kalın dert var.
Sen su olma azizim. Denizde sudan daha çok ne var? Ama tuzludur; insanı değil, balıkları yaşatır. Sen hava ol; nefes almaya ihtiyacım var. Boğulmak üzereyim.
Güneş de senin gibi ısrar etti: "Ben suyu delerim," dedi. Okyanusun derinliğini unuttu.
Sen de benim ne hâlde olduğumu unuttun.
Bir gün geri dönmek istersen, bıraktığın yerde değil; gelmediğin yerde olacağım. Bıraktığın gibi değilim artık. Sen de bunu böyle kabul edersen, gelirsin.