Belli ki gözlerindeki masumiyet, yoksulluğun ilmek ilmek ruhuna işlenmiş hâli.
Her şeyi öylesine derinden anlatıyorsun ki insan, gözlerini senden alamıyor çocuk.
Resmen vicdanı uyandırıyor, ruhu en derin yerinden yalvartıyorsun.
Gula Xwe
Gula xwe neqişandin bi rengê çîya,
çîya xwe xemiland bi rengê biharê.
Biharê xwe neqişand bi rengên hevala,
hevalan xwe xemilandin bi rengê şervanan.
Ne ez bûm gul, ne jî tu bû bihar.
Güller
Güller koktukları için güzel değiller; gül oldukları için güzeller.
Sen kır çiçeklerini dikenli sanırsın; oysa en mükemmel balı arılar onlardan yapar.
Bir de ben papatyaları çok severim; senin gibi kelebekler onlara konduğu için.
Mutluluğun ömrü üç gün bile olsa, ayçiçeğinin huzurunda ruhumu seninle birlikte güneşe teslim etmek isterdim.
Ruhu parçalanmış her can, bu dünyada yaşamaya mahkûm bırakılmıştır.
Oysa ölümü bile hak etmeyenlerin en güzel hayatı çalındı;
çalanlar ise hiçbir hesap vermeden göçüp gittiler.
Derler ki ölüm bütün dertlerin şifasıdır.
Öyleyse neden Hakk'ın yolunda yürüyenlere bu şifa bu kadar uzak düşer?
Bu bir isyan değildir.
Ruhu parçalanmış her can, bu dünyada yaşamaya mahkûm bırakılmıştır.
Oysa ölümü bile hak etmeyenlerin en güzel hayatı çalındı;
çalanlar ise hiçbir hesap vermeden göçüp gittiler.
Derler ki ölüm bütün dertlerin şifasıdır.
Öyleyse neden Hakk'ın yolunda yürüyenlere bu şifa bu kadar uzak düşer?
Bu bir isyan değildir.
Bacası tütmeyen bir ev gibiydi bütün hayallerim.
Her umuda koştuğumda, ayağıma ilk çemberi takan sevdiğim oldu. Ne zaman gökyüzüne bakıp "belki bu defa" desem, umutlarımın boynuna ilk ilmeği yine sen geçirdin. Ben düşmanımdan değil, en çok dost bildiğim yürekten yara aldım.
Bazen dayanamayınca volkanik bir dağ gibi patladım; lavlarım aktı hayatın en dip noktasına kadar. Kızgınlığım insanlara değil, bana reva görülen haksızlığa aktı. İçimde yanan ateş ne intikamdı ne de nefret; yalnızca hakikatin susturulmuş çığlığıydı.
Bazen de köklerine rüzgâr oldum, onları dağın en yüksek zirvesine kadar taşıdım. Bir ağacı meyvesi için değil, gölgesi için sevdim. Bir insanı çıkarım için değil, yüreği var sandığım için sevdim. Meğer gölgesi olmayan ağaçlar da, vicdanı olmayan insanlar da varmış.
Ne dipteyken amacım yıkmak oldu, ne de zirvedeyken seni ezmek. Çünkü ben yüksekten bakmayı değil, aynı hizada yürümeyi öğrendim. İnsan olmanın büyüklüğü başkasını küçültmekte değil, kimseyi ezmeden ayakta kalabilmektedir.
Şimdi susmuşsam Karacadağ'ın uyuyan volkanları gibi; sebebi takatsizliğim değil. Uğruna artık gürleyeceğim hiçbir şey kalmadı. Her suskunluk yenilgi değildir. Bazı sessizlikler, söylenecek her sözün israf olacağını anlamış yüreklerin son asaletidir.
Hewar
Hewarek tê ji Geliyê Zîlan,
qêrîna wê diçe Geliyê Bûkan,
li ser Çiyayê Agirî.
Nûh rabûye ser pîyan...
Cardin jî nasekine dijminê bê vîjdan.
Huzuruna al beni, şevhetinden sarhoş olayım.
Aydınlat bütün karanlığımı,nurlansın sana olan sevdam.
Geceye bırakma beni,hasret ateşiyle arınsın günahlarım.
İki ezelî düşman dost olmuş;
Biri insan, diğeri onu bağrında önce yoğuran, sonra yine bağrına yatıran toprak...
İnsan yemin etmiş annesini öldürmeye,
Babasını inkâr etmeye,
Maddeden yaratıldığını reddetmeye...
Sonra yüce Yaratıcı seslenmiş:
Toprağın suya ihtiyacı vardır; insanın ise önce kendine…
Toprak susuz kaldığında çatlar,
insan ise sevgisiz kaldığında sessizce çölleşir.
Ne var ki her su hayat vermez;
bazı sular kökü çürütür,
bazı sevgiler de ruhu…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!