Yandım aşk ateşi sarmış içimi
Bir gam çökmüş almış gönül göçümü
Hakkâ açtım yine derdi suçumu
Affeder mi beni Yaradan bilmem
Bu dünya bir hanmış gelen gidermiş
Gittin soldu bahçemizde açmaz artık gonca güller
Her akşamı hüzün sardı dert büyütür eski diller
Hasret çöktü gözlerime ah bu yollar ah bu çöller
.... Herkes seni sorar bana bilmezler ki dönemezsin
.... Giden geri dönmez yârim bilmezler ki dönemezsin
Geceler bağrımı, dağladı yaman
Aşkın ateşinde, kavruldu bu can
Yârimden yadigâr, kaldı bir figân
Kor ateş içinde, yanan ben oldum.
Gülşende bülbüller, sustular bir bir
Ey hayat,
Sana, zulmüne inat,
Ben ölmedim, hâlâ yaşıyorum.
Ben ölmedim…
Sadece sustum biraz.
Ben ölünce
hemen kapanmasın gözlerimin kapısı,
bırakın rüzgâr değsin kirpiklerime,
o gelir diye beklesin tenimin son sıcaklığı.
Toprak acele etmesin üzerime,
ben daha sevdamın gölgesine doymadım.
Kırk yılda bir güzel sevdim el etti beni.
Dost bildiğim sevdiklerim terk etti beni
Şu dünyada bir kez olsun yüzüm gülmedi.
Yalan dünya sizin olsun ben gidiyorum
Ne köşkler'de ne sarayda ne para'da.
Sefil gönlüm böyle kederle dolsun
Yaralı bağrımı ateşler sarsın
Dertlerin yüküyle yüreğim yansın
Ben mi istedim bu çileli hayat
Bana reva mıdır bu kanlı firkat
Gönlümde baharlar açmadan soldu
Düşersem kalkamam zalim felekten
Yıllardır nasibim gam ile hüzün
Üstüme yağan kar tipi ve dertten
Ben mi yaratmışım şu kaderi mi
Gönlüm yorgun artık sabır da tüken
Gönlümde bir ateş yanar durmadan
Sevda bahçem solar yâr sen olmadan
Dilim seni anar hiç usanmadan
Benden bir değil bin Mecnun yarattın
Sana dökülürken her sözüm nazla
Çok bevdim ben bir zalimi
Terk edipte gitti beni
Yıktı gönül kalesini
Bırakıp da gitti beni
Kırdı bütün hevesimi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!