Ah be kızım…
Demek bugünmüş
Bir babanın içinde kopan sessiz kıyametin günü…
Bugüne kadar ben
Sadece elinden tutuyorum sanmışım seni,
Meğer ömrümü büyütüyormuşum avuçlarında…
Ne anam var ne babam var
Bu dünyada yalnız kaldım
Ne bir dost ne de eşim var
Bir başıma kala kaldım
Dağlar yüce yolum ıssız
Dert doldu gönlümde yaralı bağım
Sensizlikten kurur baharım çağım
Yar yüzüne hasret gün doğmaz ağım
Sensiz dünya bana zindan Bircan’ım
Ayrılık ateşi yanar içimde
De var git be felek yıkıl karşımda
Son nefeste sevdam inim inliyor
De git felek durma var git yoluna
İçerimde bir can bir can ölüyor
Geceler yüreğim dertle dolarken
Yiğitlik cesaret bizde
Kalmasa da derman dizde
Mustafa Kemal'im önde
Bir destandır Çanakkale
Bugün dert çöktü yorgun Anadolu
Ben de senin gibi yıkıldım bugün
Yel olmuş esiyor çile gam kolu
Aynı dert içinde çakıldım bugün
Sen dedin ya kalmadı gül o yazdan
Bugün bayram günü gözüm yollarda yar
Hasretinle beni koydun burada
Aşkın verem etti şifam sende yar
Gel derdime merhem olu ver yar
Evlilik çağına gelmiş genç kızlar yar
Yıkıldı ocaklar söndü ışığım
Dizlerim titriyor yoktur başığım
Dönüp de sorunca kendi aşığım
Dostlarım bu köy benim köyüm mü
Bağ bahçe virane yollar toz duman
Geceye sığamayan bir sızı olur adın,
Göğsümde yarım kalmış bir nefes gibi titrer.
Her sabahın serinliğinde
Senin dokunmadığın bir rüzgâr bile eksik gelir bana.
Bir gülün soluşu kadar sessiz,
Bir yangının köz tutuşu kadar içli
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!