düş yağmurları
bize sunulu bir resimde dillenir
içimiz ünlem kaçakları
beklenen sorular getirmez cevapları
hangi beden kabında durdurulur
Yüzümdeki çizgileri gördükçe ömrüm gecedir
Mavi bir ışığın koşturması yalnızlığım
Bu iklim tanıdık değil eskinin gözünden görünen
Küskünlüğüm bu olsa çözerdim başka bir şey
Sözlerime burgulanan anlaşılmazlığın sonu kilit
dalkıran bir gece sesin düştüğü
öze bürünen gizin sönük ışığında
yalnızlığın dokunduğu tezgâhta
ipliği kaçıyor günlerin
Sen sende ki beni ararken,
Kendini kaybettin sende
Senin bende bildiğin,
Bende kalan kimsesizliğindir
Öylece…
Bir kez daha anladım. Araya mesafeler girmişse, göğsünü siper etmeli her türlü olacaklar karşısında. Ya kabul etmeli, ya sessizce gitmeli… Yaşamayı istemekse yaşamalı, sınırları zorlamalı… Sevmenin bir yüzü vardır. Aşkın birçok yüzü… Esas olan içinde yaşadığının gerçeğe dönüştüğü yüreğe dokunabilmekte… Şimdi yalnızlığımız bizi bize çekiyor. Ayrı dünyaların yolcuları olsak bile. Yüreğinin en kuytu köşesine bir öpücük kondurup, yalnız değilsin diye kulağına fısıldıyorum... Benliğimi kemiren sensizliği iki satır yazıp uyuşturuyorum. Kesmiyor ama sakinleşiyorum. Sonra bir tane yazı, peşine bir tane daha derken morfin yemişçesine rüyalarına dalıyorum.
Kendimi tanımaz oldum. Benim içimde yaşayan başka birisiyle savaşımda.
Ne bana benziyor ne benden uzak.
Öyle yakınız, öyle yabancı...
Kendimi kitaplara vermeyi düşünüyorum. Diğer yanım karşı çıkıyor.
Yalnız kalmak istedikçe öteki yanım...
Bu bir boşluk ve doluluğu sana endeksli olan.
Belki hiç bilmeyeceksin bir gülüşünle dünyasını aydınlattığın birileri olduğunu ve yine bilmeyeceksin nefes kadar yakın olup, nefessiz kalmanın ne demek olduğunu... Bu kadar yakın olup, bu kadar uzak kalmış olmanın hiçbir sözlüğe sığar yanı olmadığını görmeyeceksin ama her şeye rağmen çok sevileceksin... İçten bir sesleniştir bu duyulmasa, hissedilmese bile… Elleri cebinde gezen birinin bir yerlerde görüp okuyacağı ve hayıflanacağı… Kim bilir geçmişinde birisini sevmişliği düşecektir hatırına, tebessüm ederek devam edecektir yoluna… İyi ki sevmişim, yine olsa yine severdim diyerekten…
Sabah uyandığımda gördüm gözlerini, kendisi boş resminin yansımasıyla renklenen duvarlarda... Göz kırpıyordun yeni güne, gün seninle doğuyordu. Her yeni güne böyle seninle başlayıp, sensiz olmaya içerledim. Sen yoktun yanımda; sen dolmuştum dünyama... İçimde kopan fırtınalar, içinde sensiz kalışlarım...
Yeni bir gündü seni karşıladığım.
Yeni bir güne sensiz başladığım.
Şehirler bize uzak şiirler yakın
İnsanlar birbirleriyle kaynaşırken
Yakınlaşan şehirlerde kaybolduk
Hoyratça harcadığımız vakitlere
……….asılı kaldı kimliklerimiz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!