Birlikte dizdik biz bu evin har köşesini,
Kapısını senin gülüşünle açtım her sabah.
Perde kıvrımlarında parmak izlerin duruyor,
Güneş girse bile senden izler taşıyor duvarlar.
Eyvallah, dedim yola çıkarken,
Dertlere, kavgaya, eski gönül yaralarıma,
Yüklerimi hafifleterek attım geriye,
Gönlümde huzur, yolumda sabır var.
Bölüm 1: Özlem
Gelseydin…
Bir sığara içimi, kalsaydın yanımda.
Ben aşkı yudumlarken gözlerinden,
Sen şifa bulsaydın sözlerimde.
Gidiyorum, sevdiğim…
Seni sana,
bensizliğe mahkûm bırakıp
gidiyorum.
Sürgüne yollanmış bir mahkûm gibi,
Bahar dallarıma karlar yağar,
hazin bir sonbahar düşlerime çöker.
Yüreğimin yağmurları dinmez,
yüzüm gülmeyi unutur...
Ben ardımda hiç sarsılmaz,
ihtişamı, heybeti yıkılmaz sandığım…
Senin de kudretin bir yere kadarmış.
İnanmışım boş vaatlere,
Adam
Hangi rüzgar savurdu seni benim yanıma,
Kalbimin kraliçesi etti, bilmiyorum.
Şiirlerdeki mısralarda buldum seni,
Bir omanın en kuytu kenarında kalmış bir ağaç gibi,
Yaprakların uğultusu geceyi yırtarken,
Ben sensiz hayata ve
Dünyaya kafa tutarak savrulup duruyordum.
Neşenin ışığı düşer yüreğe,
Bir pırıltı gibi süzülür gözlere.
Huzur, usulca konar avuçlara,
Tebessüm açar gül dallarında, bülbüller seyre dalar.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!