Aysima Şiiri - Mehmet Alper 2

Gökyüzünün örtüsünü çektiği başına,
Gözyaşlarını döktüğü bir sonbahar akşamından
sesleniyorum Aysima.
Ay yüzlü esaretim, ölüme kafa tutan cesaretim.

Biliyorum hüzün dolu heybem, güzel şeyler yazmak
isterdim sana.
Lakin güzel şeyler uğramıyor semtime çoktandır.
Belki rastlarım diye yürüdüm yağmurda biraz,
Herkesin başı öne eğilmişti.
Bir hüzün kaplamıştı şehri, herkesin aklında düşünceler ve pişmanlıklar vardı sanki.

Senden kalan üç beş hatıranın hatırına yazmak istedim, Yıldızlar toplamak istedim gönül heybeme,
hayallerimizin asılı olduğu.
Affet Aysima, gül bahçesi vaat edemedim sana, zaten yıldızlarda küsmüştü bana.
Her gece elimden kayıyordu biri, hatıraları ve hayalleri çalıp.

Bu takas canımı çok yaktı Aysima !
Ve her damlada yağmurlar bana hüzün saçtı.
Bugün her zamanki gibiyim,
Hatırlamıyorum bile sabah nasıldım, akşam nasıl.

En son mutluluktan uyuyamadığımda mevsimlerden neydi, aylardan ne, yıl kaçtı.
Affet Aysima bu mektubun tadı kaçtı.

Aslında kırgınım sana, kırılgan mektubumdaki sitemim bu yüzden.
Hani bensiz elin kolun tutmazdı senin,
Kalbin atmaz, bensiz yollara yolun düşmezdi senin.
Kim söylüyor aşk şarkımızı, hangi çiçeğin özündesin, Hangi şairin sözündesin şimdi Aysima?

Baktığım her yerde gördüğümsün,
Siması herkesin sana benzeyen
İçime ilmek ilmek işlenen çözemediğim kördüğümsün
Aysima.

Bakma böyle konuştuğuma hem ağlamıyorum; yağmurun gözyaşları bunlar.
Ay gecenin, Güneş gündüzündür;
Ay karanlığa, güneş aydınlıklara müptela Aysima.

Yüküm ağır, sözlerim naif, sana güneşli günler
dileyecek kadar.
Beni ay karanlığında bırak, vuslatı yok gecelerin,
Sende kalan yüreğimden ve kaybolduğum gözlerinden öpüyorum.
Sen her sabah aydınlık günlerle müjdelen,
ben yerine de ederim gecelerde veda.

Allah'a emanet ol Aysima yarım kalan sözüm,
Kalp gözüm, can özüm, elveda.