Senin o bakan mavi gözlerin var ya,
İnsanı içine çeken bir sonsuzluk gibi.
Bir bakıyorsun, bütün kelimeler susuyor,
Bir bakıyorsun, dünya yeniden anlam buluyor.
Mavi... ama bildiğimiz maviden değil.
Sus...
Hiçbir şey söyleme şimdi.
Kelimeler yoruldu, cümleler eksildi.
Zaten ne zaman anlatsak içimizi,
Bir yanımız daha eksilmiyor mu sanki?
Seni unutmaya ömrüm yeter mi,
Yüreğim susar mı bu yangınla şimdi?
Gözlerin her gece yıldızlara küs,
Adını anarken içim titrer gizli.
Zaman geçiyor, rüzgâr vuruyor yüzüme,
Gözlerinle başlar her yeni sabahım,
Sensiz doğmaz güneş, uyanmaz bu canım.
Çok uzaklarda olsan bile,
Kalbimin tam içindesin, duyuyorum her hecede.
Nerede olursam olayım,
Allah bana sensizliği tattırmasın,
Geceyi gecesiz, kalbi nefessiz bırakmasın.
Adın düşmesin dudaklarımdan,
Düşerse dünya başıma yıkılsın,
Ama sen yıkılma… sen kal.
Sessizim şu aralar, kimse duymasın beni,
Sözlerim içimde küsmüş, suskun gecelere.
Biriktirdim ne varsa, anlatamadığım seni,
Kalbimle konuşuyorum, saklı hecelere.
Ne bir ses, ne bir nefes düşer pencereme,
Sessizlik çok zor…
Ne bir ses var, ne bir nefes,
Yalnızlıkla baş başayım
Kalbim bile susmuş, sensizlikle
Konuşsam duyan yok,
Yola çıktım bir akşam vakti, içimde sen,
Adını bilmeyen rüzgâr bile seni söylerken.
Gökyüzü suskun, yıldızlar utangaç,
Kalbimde seninle başlayan bir yol var, uçsuz bucaksız.
Sevdiğim için pişmanım, hem de derinden,
Kalbimi kendim söküp verdim elinden.
Bir umutla başladım, bir yıkımla bittim,
Sana dokundukça, kendimden gittim.
Sen gül diye ben ağladım geceler boyu,
Severek ayrıldık biz…
Ne kin vardı aramızda,
Ne nefret…
Sadece çaresizlik sustu,
Ve gözyaşı konuştu sessizce…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!