Hakikati hep o eski kitaplarda aradım;
Bilginlerin sözlerini okudum.
Ancak gerçek bilgeliği;
Ekmeğini teriyle kazanan
Sade insanlarda gördüm.
Bana en büyük dersi onların sesi verdi.
Bir zaman güzelliğin peşinden koştum.
Bir yüzün, bir sesin, bir tebessümün
İnsanı hep mutlu edeceğini sandım.
Fakat zaman bana öğretti
Asıl doyumsuz olanın
Ruhun dinmez sonsuz arzusu olduğunu
O vakit anladım:
İnsan, Tanrı'yı gözleriyle göremez;
Ama doğrulukla yaşadığı her gün,
O'na biraz daha seni yaklaştırır.
Ve şimdi geriye baktığımda, "gördüm."
Demeye cesaret edemiyorum.
Çünkü hakikat,
Sahip olunan bir bilgi değil;
Ömür boyunca
Yürünmesi gereken bir yol
İnsan, sonunda ancak şunu söyleyebilir:
Aradım... ve ararken kendimi değiştirdim.
Kayıt Tarihi : 28.06.2026 13:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Denizli




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!