Ankara' nın Kamburu

Yasakladığım adını fısıldadım duvarlara
Hatıramdan sır verdim çiçek yüzünü
Bir papatyanın güneşe açışına
Dağladım kor matemlerle yaramın üstünü

Rüzgarlarının uğultusunu duymadığın
Kaldırımlarında salınarak yürümediğin
Sonunda ışığın ve umudun zindanı
Yok eden hiçliğimin düşman sonbaharı

Ardından izlerine basmaya çalışan,
Sana gelerek uzaklarla inatlaşan,
Kurumuş dudaklarıyla; Ankara' nın kamburu.
Sen İstanbul Boğazı, ben bozkırın ruhu