Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

En çok sevdiğim çiçektir papatyalar...
Bir gün ölüm geldiğinde
Papatyaların suyundan yıkayın beni,
Kokusu benimle birlikte,
Toprağa sinsin bedenimle
Unutulmayalım hiçbir zaman

Geceye yağan hüzünleri sukute aşına olmuş gece,
Huzur dile tüm kalplere,
Hüzün uğramasın hanelere,
Göz yaşları akmasın anaların sessiz sessiz

Ey şehidim;
Sardı yine yüreğimi vuslat,

Abartmadan sevemiyorum
konu sen olunca,
Abartmamak da mümkün değil,

Kelamsız kalıyor şairin dizeleri,
Tıpkı lal olmuş bir dilsiz gibi.
Mürekkep susmuş kağıdın kenarında,
Mısralar tükeniyor seni bulduğumda.

Bir anda ortalığı puslar sardı,
Güneş açmıştı oysa kederli yüreğimde.
03.02.2024
~Gülay Özdemir ~

Onun senin gibi bir evi yoktu.
Kendine ait bir odası hiç olmadı. Ne tableti vardı ne cep telefonu, Anıları paylaşacak.
Süslü elbiseler giyinemedi.
Senin gibi özel araba ile kapıdan alınmıyordu.
Elinde annesinin örme çantası, Ayağında markasız ayakkabısı,

Yürekler çoğu kez
Eylül'e buldular bahaneyi
hep Eylül mü suçlu

Ölümlü olduğunu unutan
İnsan,daima aç gözlülüğün peşinden koşar.
02.09.2022
~Gülay Özdemir ~

Tutku ile buluşmayı beklerken,
Büyülenerek kurduğumuz,
Hayellerimizin içinde,
Zamana takılı kaldık.