Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bir...saçlarının rüzgarında savrulup
Birde...dudak uçlarına konmuşum
Yüreğin sürgünlere koşarken
Nefesinin sıcaklığında yorulmuşum
Sen avuçlarken hayatı açgözlerle
Ben sende son bulmuşum.............
harika dizeler sitem vurmuş sevileni yüreğinize sağlık
sevmek güzel ama,acıtıyor...güzel dizelerinizi kutluyorum...saygılar
sevmek böyle işte sarhoş olmak boş bakışlarla bile.acıyı şarap gibi tadmak.mısralarınızda yaşamımı buldum kendi ruhumu.çok güzel olmuş ya.kaleminize yüreğinize sağlık.
Diğer şiirlerinizide okudum ama buna bayıldım.Gerçekten çok güzel anlatmışsınız'Doğru olanı istemiyor yüreğim'
neden ulaşılmaz olan bu kadar istek uyandırır ki insanda.
tebrikler
*-*-*-*-*....Ama Zor.... *-*-*-*-*
Sevmek çok güzel...lakin zor...acıtıyor...
Can dayanıyor dayanmasına ama...
Sallanıyor yürek ha gitti...ha gidecek...
Yol yorgunu gibi küskün biçare
Ağlayışlara vuruyor kendini
Son nefesleri yutkunuyor
Tükeniyor...sanki bitecek gibi.
Seni sevmek yanlış,biliyorum ama...
Doğru olanı da istemiyor yüreğim
Bir yanlış+sen yetiyorsun bana
Onun için böyle korkak,böyle ürkeğim.
Hangi karanlığa uzansam
Gözbebeklerim susuyor sana
Tutki vurulmuşum ağıt yakarak
Gözyaşlarına karışıp düşmüşüm
Aşktan yorulan bir damla olmuşum
Seni çok sevmişim meğerse ben
Çok ama çooook...deliler gibi
Gözlerini yakarken ellerinde donmuşum
Bir...saçlarının rüzgarında savrulup
Birde...dudak uçlarına konmuşum
Yüreğin sürgünlere koşarken
Nefesinin sıcaklığında yorulmuşum
Sen avuçlarken hayatı açgözlerle
Ben sende son bulmuşum.............
Kemal Yazan
*********
Şiirinizin hikayesini yorumum diye ekliyorum. Özür (kopya gibi oldu ama ) bozmak istemiyorum ..
Çok güzel ,çok açık ve anlaşılır .
Emeğinize yüreğinize sağlık ..
Devamını dilerim ..Yüreğiniz susmasın dileğimle..
öyle akıcı olmuş ki nefesim kesildi okurken...aşkın bedelide acı iştee...!yürekten tebrik ederimm..kaleminiizin susmaması dileğiyle...
Çok çok güzeldi, bu aşk işte, tebrikler.
Sevmek çok güzel...lakin zor...acıtıyor...
Can dayanıyor dayanmasına ama...
Sallanıyor yürek ha gitti...ha gidecek...
Yol yorgunu gibi küskün biçare
Ağlayışlara vuruyor kendini
Son nefesleri yutkunuyor
Tükeniyor...sanki bitecek gibi.
Sevmek ve sevgiyi anlamak bir ömür harcamak gerektirir, dizelerinizde anlattığınız gibi sevmek zordur, çünkü karşılıksız sevmek herkesin harcı değildir, karşılıksız sevmek bir annenin yavrusuna olan şefkati gibidir, yüreğinize sağlık çok güzel yazmışsınız bitmeyen ve tükenmeyen çift taraflı sevgiler dilerim.
Sevmek çok güzel...lakin zor...acıtıyor...
çok haklısınız kutlarım
Selam gönül dostu,
Belli ki, o pınardan su içmişsin
Lezzetiyle de kendinden geçmişsin
Bübül olup, nağmeleri dizmişsin
Kaleminle ne güzel süslemişsin
Damladıkça parıldayan değerli kaleminizi gönülden kutluyor, ışıltısının ömrünüzce hiç sönmemesi dileğiyle,tebrikler.Saygılar.
Bu şiir ile ilgili 16 tane yorum bulunmakta