Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Ebedi oluşun urbası kefen!
Kursa da boşluğa asma köprü, fen,
Allah derim, başka hiçbir şey demem!
Kayıt Tarihi : 19.08.2000 16:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
bir bilmece bir düşünce
aklın küfesi boşluk
düşünen fikirsel düşer
ne aş ne aşmak allah derim
Ebedi oluşun urbası kefen!
Evvelim ve Ahirim
Allah der dilim. Hem kalbim.
Mekanın Âli olsun Üstad.
(duam makbuldur :) Tescilli )
Şairin ruhu şad olsun
Buna göre gören görür,görmeyen göze dua ederiz...
Ve dahi biz dahi ALLAH deriz.
TÜM YORUMLAR (22)