Merkezden koynuna alır yollarımı
Unutmanın güneşi
Vasfın cephesin de inatla hür ve saki
Yakışmış yozlaşmış sokaklar da unutulmam,
Hayat yataktan akıyor ve yastıktan dikeliyor umrumuza,
Yaşıyla türdeş sınırlarının sızısıyla erteleniyor sabahlar, aynalarımıza.
Tükenmişlik sendromunun ekmeğiyle banılmış, tükenmeye yüz tutan çikolata;
İyi kalpli dudak kenarında o çikolata, yuva kurmuş tembel koltuğa.
Evinin kalbi olmalı, çünkü tembel bir ışığa seğiriyor,
Sofrada pilav ve turşu, kokusuyla siniyor rutubetli odaya.
Ölümünden yüz çevirmiş sözün şakakları
Yırtılmış zaman, zaman içine
Bakir yüzlere çevrilmiş hislere
Ölümden çevrilmiş sözler, ölümce
Uzaktan usul usul gelir gaflet sesleri
Kuraklaşır idrak, sessizlik yırtar sessizliği
Ağıt yakıyor köpekler, can çekişiyor sokaklar
Zonkluyor kainat, ölüm gafleti kadar
Mabedim de ne aşk ne dert ne kime ne
Hor duvarları var, ömrümüzün
İçine katışık emeller banılır, kelimeler tarafından
İçine kanar şehir, patika kalmış umutlardan
Ömrümüzü vurur hırs kuş misali
Yolların gidilmemiş tarafından
Minareler gökyüzünün şakağını çizerken
Çehresi esir alınsa bile yeryüzünün
Bulutların gözleri ezanla dolar
Şakaklarına acı yağarken ümmetin ey gökyüzü
Vicdanımız horluyor;
Başkası "vicdanımız var" diye rahatsız oluyor.
Ve zulmün koynunda uyuyor, merhamet ve çiçekler.
En sesli bir ölümle uyanıyor Güneş.
Ayılıyor mahkemeler, yüzünü yıkıyor hakimler.
Yürüyoruz ve ayaklarımız irtihal ediyor koşmaya.
Sırtıma çöreklenmiş; yolun ağıdı ve yolun acısı.
Ayaklarımda beklemenin yüzü somurtuyor, vedaya karşı.
Resmi bir yolda karşılanıyor akşamın uğultusu;
Yüzümle savaş halinde aynalar,
"Ben" olmanın ağırlığı altında ezilen utanç çiçeklerini koklayarak.
Anlamın yokluğuna ortak zulüm.
Gönüldaşlarımın siperlerini izliyor münafık medya.
Umursanmayan bir zevkle lanetleniyor tencerelerin dibi.
Eyleme geçmek için sesleri kaşıklıyor kulaklar.
Göğüslüyor kelimeleri;
Hep ucundan tutulan izlerin, mazisiz elleri.
Susmanın eline bakan anıların gözleri...
Meydanda sustuk hepimiz; darağacında kelimelerimiz.
Herkesleşen bir ağıttır, hiç kimseye söylenmeyen feryat.
Parmaklarla işaret edilen, kapıdan çıkamayan ölülerimiz.
Bir başka göze eğreti gelen evlerimiz, eşiklerimiz.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!