Ürperiyor karanlıklar
Evlerin gözleri kurşundan ağırdır
Gökkube dalar nefesimden içeri dahice
Adın dilimde zamandır
Nereye çevirsem yüzümü bu evler
Bu evler hep seni bana hatırlatır
En zayıf halkanın duasıydı;
Tarantulanın övgüsüzlüğüne, güzün sorumsuzluğu.
Güçlenerek yontulan ahdime veda ediyor, kalbin salyalı ağzı.
Elleri sarmalıyor nazik kavga; şişman bir midenin ardından.
Yuvasında siyah gözdür akşam.
Hallarım viraneye dönüyor, geçip giden zaman viran.
Kırgınlığıma kalabalığın gürültüsü yansır.
Yağmurun gömüldüğü diyarda bulutlar
Nemli bir ağrının ardından yağar
Yalnızlığıma zaman var diye gürültü yapamaz
Aynaların iştahını keser beni görmek
Yakın akşamlara suların, kanlı akşamların da reva görüldü
Memnuyetimin yağlanması riya tezgahın da
Sırlar noktalandı seslerimde
Sözlerine ram olundu ey dünya sukutlarına inat
Delirmenin şafağındayım
Kaygılarım saçlarını tarıyor ölümün
Kırgınlığımız neden dünyaya değil de
Allaha yansır azizim
Mektuplar da pişmanlığıma
Dipsiz bir kuyu sesimin dibi kupkuru
Kupkuru ses kuyu, kalp kuru, iman hayat veren Su
Kalbimin ortasına aşk küreğini daldırdım, toprak Kuru
Rahman ve rahim olan Allahın adıyla dedim
O gün yüreğim de bulutlar oluşmaya başlamıştı
Tortusuna işaret ve ifadesiz; bambaşka o.
Kokular yayan ve başkasına yaynıkan kuş; acılara o.
Dingin ölümlere, susayan dudaklarımıza… O! O.
Başkasına bakıp, kendinden gidemeyen o.
Gözlerinin ovalarına ben yağıyorum, sağanak.
Eşim yazdığım şiirlerden hiç bir şey anlamıyor?
Bir ayağım diğer ayağımı şiirle tanıdı
Eşim şiirdir uzak,uzun,sessiz
Sessiz bir ölümdür onun beni anlaması
Şiirlenen bir yarayı kanatıyor, elleri,kekleri,börekleri
Karşılıkli içilen bir kahveyle,gülerek kan ağlıyor, ümitlerim,filmlerim,tekli koltuğum,pencere diplerim
Bütün yalnızlıkların üstüne
Muhafazakar yalnızlığımın endamın da
Sığ emeklerin koynun da uyutur gayem
Ufuklarımı
Artık his diyarlarıma, öfkeleriniz ve kibirleriniz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!