Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Kızgın çölde yürüdüler
Havadan, özel uçakla geçerken ücra ülkeleri
Rüzgarında elle kavranılamayan kanter zamanın

İndi sonra, bir vakit, hepsi;
Hüseyin Çağlayan ve mankenler dışarı çıktılar,

Değerli; kıs kıs gülüyor o çizgi filmden, uzaktan özlemi izlerken …
(Küçük Tweety’nin Sylvester’i –peşinden- koşturması gibi)
Hoş, ama kedileşen ben oldum.
Annem de severdi izlerken değerliyi.
Uzaktakiyle anlaşırlar, anlaşmışlar.
Sessiz, kabullenmiş; ‘bir kişi’ yok..

Adını koyamadım hala,
sen nesin, kimsin,
sen beni çok üzüyorsun.
bunca yıl beni tanıdın,
ama iteledin; ne yapmayı
kazanmayı umuyorsun.

Mutluluğa giden dehlizler vardır,
karanlığın en kuytuya beşik.
Gün karartanı cinsinden hayatın,
ama solmasına muvaffakiyetsizlik.
Ve korku, bir geçiş-dizanteri;
köprülerin sağlamsa dönme geri.

Öngörülemez bir anda tavşan dağlaştı;
içteki pınar dağa küstü,
bekleyişler bile hafifledi.
örümceğin nadas ipi,
kudretli çeliğin dahi kaldırdığından.
eh, sen sallan yuvarlan, örümcek maymunu

oraya giriyorsun
sevindrik, 'cee! ' ediyorsun
sonra, tıpış tıpış
eşikten atlıyor çıkıyorsun

ee! sokağa

Hadi bakalım düşüngeç,
işaret ettiğini seç.
'Geç bunları, geç! ' dersen,
nereye gider durur
antik tiyatroda meç.

İnsanların düşünmeye ihtiyacı var.
Etraf ışıl ışıl, göz görmez kar.

Çok aydınlık, alışık değil herkes.
Düzeltmek lazımsa bunu es geçme:

Düşünüyorum ve bir anlam vermeye çalışıyorum.
Kendine değer verseydi insan, inansa; *
bunca badire, serilmezdi şüphesiz orta yere.
Güvenmeli, ilk önce kendine inanmalı insan;
mesela inancını ama köreltecek bir şey mi oldu?
hemen sarılmalı çarelere, iyiyse eğer niyeti.

bazı gruplara girmemiz zorlaştı arkadaşlar.
kısa bir tatilden sonra geleceğim.
take care