Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

'Akarsunun yolda ne bulursa katıp da önüne
sürüklemesi gibidir bu,
sonuçlanacak olarak delta biçemin...
Alüvyonların aşındırıcı gücü.
Tüm toprak taşınır, azı kalır...
Bu biçem, ki yol yordamdan çok,

Allah kadın’daki şiddetin
eline düşürmesin, o illetin.
Yakalayınca hallaç pamuğu;
dedelerimizden, ninelerimizden
kalma bir metalik parlak
kaplamalı; içi boş, dışı dolu

Ormanda yürüyordu unutulmuş karaca.
Nereye gittiğini bilmeden geldi oraya;
aynen, daha önce de
nereye gittiğini bilmediği timsali.
Bir mağara gördü durdu.
İçeri girdiğinde

ii.

'Buraya gelmişleri daha önce.'
dedi dede.
Şaşırdı karaca. titredi.
Buzağı gibi kolları boşaldı,

Duvarda geziyorken bekliyor: havalar sıcak.
Kovanyel sürükleniyor: dakikalar ırak.
-

Saatler ilerliyorkene,
Yoktan zırladı pir durdu önüme bir pire:

İçini doldurup astı kapıya bir akrebi
Çölden yayan gelen devesiz bedevi.
Görenler şaşırdı, burası neresiydi?
Bu bedevi nereden buraya gelmişti.

Sorular soruldu, yoğruldu cevaplar,

tan ağarırken
umutta doğrulur künefe.
hafifçe kızıl geliyor gökyüzü,
derinden.

bir gül bir güldür.

Kendi başına
ortalıkta sırıtan bu kırmızı gül
aslında pek aldatıcı;
görünmez onun elleri gelen şafakla, teki onlardan,
diğeri ve buluşan günbatımıyla -örselenen yine aynı hummayla
- kıpkızıl; döner.. fırıl da fırıl…

Bayır yukarı koşuyordu Alice fırtınalı ikliminde dağ duvarından o devasa
çatlağın bir akşamüstüsü hemzemininde aşağı devirir gibi pedalları, yarıktan içeri
hoppa düştü; itelediği, gökyüzü dalgalanmalarının, ileri kah geri! …

Tek celsede pek çok kere püfürmekte ve harikalar diyarı üflenmekte;
Carroll dağa doğru bakıp uzay-zaman üzerinden boyutları düzlemekte …

güneş geldi, gün doğdu;
gün geceyi korudu.

Düşüp güneş getirip akşamı,
geceyi başlatacak,