Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Türklerin bir anlayışı vardır
gibi geliyor.
Dünya küçük de olsa büyük de, farketmez.
Dolaşır dolanır bulur sevdiğini,
istediyse eğer.

Yalancı körleşmiş kömür havzalarından
geçip gidiyor dersen ilenç
ki o sulamamıştı
kapıcı döşeğindeki o kömür yataklarını...

Sulamamış olandır

a. korku

Kutunun içinde bir sevgilim vardı.
Kazarak uğraştık dışarı.
Bir güçsüz nokta bulup
Hemen yontmaya başladım

Şu meyil işi takıntı oldu sende
her ne kadar kavşaklarda bekleştiğini bilsen de
Ve çünkü gözlemlemek için burdayken;
ne tarafa yöneldiğini görmek
insandan dönme koyunların, usların ruhları eminken.

(Bir de der bazı
Ayan beyan
sırıtış-gizil mihrak,
“İnsan gülüp azamaz” diye.
Hüznünden yazamaz” demez
O bazıları;

Sürpriz Güvercin ve Onun kuş konması


Kurtlar sofrasında
kuzu gibi melemek; öyle ki,
sesin öyle güçlü yükselecek iyi,

Cehennemi dur dediler kalıphanede,
ille de ölüm, ille de. cehennemi yazdılar...
Kardinal yüce aziz,
papaz oluncaysa aziz bir peder;
rahipse hiyerarşide emekler,
demezler mi ki ona kalabalıkta peder.

Ne olurdu eğer
sevdiklerimizle kapışmasak
vıd vıdı -e, veni vidi vicci..
- tanışmasak sevdiklerimizle
Sevdiklerimizle tanışmasak,
elde edilebilir mutluluğu

Nehirler geçen küreyişler
Geçtikleri suda boğuldular.
Bundan yok olmadılar
Ve böyle varolacaklar.

Güneş nefesini tutmuştu,

Aşağıda,
nereden geldiği belli olmadığı
iki sancağında, yukarı uzantısında
gökkürenin;
Bir adam duruyor:
Kollarıyla o direklere tutunuyor