Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Hangi küme'nin
kaçıncı grubu; numarası koğuşun?
Şaşmalı, saf, sıfır grubu Rh Pozitif'se...
Kaçıncı lig bu ya?
bak, yelkenler fora...
Altay, Sivasspor karşısında:

Hangi hemşire
kan aldı
aldatıcı pıhtı pamuktan?

Sallanan iskemle
bu,

Kayalardan fışkıran o çiçek,
Herkes olabilir o kendi bağrında.
Lambaya fırlarken pervane-sinek,
Durabilemez güneşin yanına:
Bilhassa yumulur onun bağrına!
.. Da seçerek düz ışınlarından,

Damarları üzerinde
Yaprakların ışıldıyor,
Işınları güneşin.
Yakasında bir ormanın,
Ve bazı adamlar
Nehre bakıyor, çağlayan.

aslında her zaman
karşısımızda olan ve uzandığımız/xca kavranabilesi
imkansızlıklarla birlikte yaşamak;
bir de görüntü olduğuna bunların,yabancı yüzlerin,
kendini inandırma cebelleşmeleriyle
geçen bir süreç...

dedeyle torunu
birbirlerinin başuçlarında oturuyorlardı.
pencereden dışarıda
yağmur var gücüyle boşanıyordu.
bu dede,
delikanlı addetisi torunundan

Kızgın çölde yürüdüler
Havadan, özel uçakla geçerken ücra ülkeleri
Rüzgarında elle kavranılamayan kanter zamanın

İndi sonra, bir vakit, hepsi;
Hüseyin Çağlayan ve mankenler dışarı çıktılar,

Değerli; kıs kıs gülüyor o çizgi filmden, uzaktan özlemi izlerken …
(Küçük Tweety’nin Sylvester’i –peşinden- koşturması gibi)
Hoş, ama kedileşen ben oldum.
Annem de severdi izlerken değerliyi.
Uzaktakiyle anlaşırlar, anlaşmışlar.
Sessiz, kabullenmiş; ‘bir kişi’ yok..

Adını koyamadım hala,
sen nesin, kimsin,
sen beni çok üzüyorsun.
bunca yıl beni tanıdın,
ama iteledin; ne yapmayı
kazanmayı umuyorsun.

Mutluluğa giden dehlizler vardır,
karanlığın en kuytuya beşik.
Gün karartanı cinsinden hayatın,
ama solmasına muvaffakiyetsizlik.
Ve korku, bir geçiş-dizanteri;
köprülerin sağlamsa dönme geri.