Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

topraklardan yoruldum,
öne çıkan her kayayı Michelangelo'nun
bilmiş çoğu Papa'ları düzen maskesi
akisindeki keskisiyle yontuyorum.
toz topraktan yoruldum,
Zagor'un çehresinde

Güneşin gücü
Değiştirecek çok şeyi.
Sadece ortaya çıkmasını bekliyor.
Ve ömürlü
Güneşin gücü
Değiştirmeyecek bazı şeyleri.

Günler birbirini kovalarken
yılan kendi üzerini bürüyor
Adem'le Havva'nın huzurunda.
Kendi kuyruğunu kovalıyor,
yakaladım kendisini zannederken

Her şey gibi şiirde de hareket lazım. Nerede hareketse orada bereket, bir de vakit nakittir.Turgay Renkliy(k) urt'un örneklediği bir lafa göre, bir söz Trakya'da vardır: 'Nerde ekmek, orda..'..'sinek'; 'e nerde sinek, orda..' '..peki nerde ehe,.. orda raket'. Hadi bakalım, Allah versin bereket... Gözümüz saniyede 1ooo'ler kere atıp kalbimiz kıpırdamasa gözbebeğimiz moleküllerimiz saniyede, körler olurduk. Atom çekirdeği etrafındaki elektronlar farklı yörüngelere çöküp ya da yükselmeseler şayet; devamlı bir hareket halinde, vücutlarımız birer hayalet olur, şeffaflığa felçlileşen bireyler olacak olan biz, kütleden yoksunlaşan bedenlerimizi seyrederdik. Tabiat olarak Türkiye çok zengin olsa da, bunlar sanırım belli başlı bölgelerde: Şöyle ki, ingiltere'de 1 kişiye 4o km karelik yeşillik alanlar düşerken -ki gariptir, bu kapsamda William Morris'in bir yazısı, ha şöyle der:

'Para hırsı yalnız kentleri değil doğayı da katledecek

İşin içinde para kazanmak mı var? Evlerin arasındaki güzel
ağaçları kesin,Londra'da birkaç yardalık pis toprak elde

Nerelerde duruyorsun öyle,
kimlere sorayım diye!

Cop cop emzik, kükreyiş.
Kükremeyişse, biliş.

Güzel şeyler için çiçek toplayan başıboş, sergüzeşt peri,
yıldıztozlarını özgürleştirdiğin için
“zaman kaç yazar” diyebilirsin

Galaksiler özgür kılmıştı yıldızları,
diler misin …

Yaşar güz gözü,
ağlayan tarih limonsineği
hep üretti
mutlu umutlar aynayı.
göz kapağı bu işe yarar.
Ankara'da kar yağar, yağmur

Varlar seğirtiyor seni göklere
Ve orda gerçekleşen bir şeyi
Buluyorsun biliyorsun sadece.

Gün’ün farkındalığı Güneş’le kaçıyor;
gece, aydınlıkla birleşiyor

Kucakladığında çocukları,
Gururu ve kini hatırla:
Onları seversin, değil mi?
Onlardan bir şey beklemezsin …
Onlar seni sever çünkü bilirsin.
Ve bilirsin böyle ben severim seni …

Bacağını seğirerek geldi Nadine. Yanı başından yükselen kale içindeki kule
yükseliyor en yükseklere. Bulutları delip geçiyor artık …

Bilemezdi bunu.

Ana kapıdaki tek görevliye sordu, şatoyu bekleyen: