Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Mutluluğa giden dehlizler vardır,
karanlığın en kuytuya beşik.
Gün karartanı cinsinden hayatın,
ama solmasına muvaffakiyetsizlik.
Ve korku, bir geçiş-dizanteri;
köprülerin sağlamsa dönme geri.

Öngörülemez bir anda tavşan dağlaştı;
içteki pınar dağa küstü,
bekleyişler bile hafifledi.
örümceğin nadas ipi,
kudretli çeliğin dahi kaldırdığından.
eh, sen sallan yuvarlan, örümcek maymunu

Hangi hemşire
kan aldı
aldatıcı pıhtı pamuktan?

Sallanan iskemle
bu,

Kayalardan fışkıran o çiçek,
Herkes olabilir o kendi bağrında.
Lambaya fırlarken pervane-sinek,
Durabilemez güneşin yanına:
Bilhassa yumulur onun bağrına!
.. Da seçerek düz ışınlarından,

Damarları üzerinde
Yaprakların ışıldıyor,
Işınları güneşin.
Yakasında bir ormanın,
Ve bazı adamlar
Nehre bakıyor, çağlayan.

aslında her zaman
karşısımızda olan ve uzandığımız/xca kavranabilesi
imkansızlıklarla birlikte yaşamak;
bir de görüntü olduğuna bunların,yabancı yüzlerin,
kendini inandırma cebelleşmeleriyle
geçen bir süreç...

Yanıp sönen
bir tek yön eşiğinde statik usulü koca şato,
aklın himayesindeki duygu krallığında...
Ve önceden betonlarda garajda gördüğün ağaçlar,
sonradan da
karşına çıkacak olanlar...

(S) He
ya da (Wo) Ma/en.

Nefret ediyorum bundan.

Güzel bir amaç

dedeyle torunu
birbirlerinin başuçlarında oturuyorlardı.
pencereden dışarıda
yağmur var gücüyle boşanıyordu.
bu dede,
delikanlı addetisi torunundan

Kızgın çölde yürüdüler
Havadan, özel uçakla geçerken ücra ülkeleri
Rüzgarında elle kavranılamayan kanter zamanın

İndi sonra, bir vakit, hepsi;
Hüseyin Çağlayan ve mankenler dışarı çıktılar,