Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Süt verilecek ağladığında,
bezi değiştirilecek.
Ağlayacak güldüğünde
yine ve, uykusu geldiğinde;
Kaş çatacak biberona:
Yürüteçte yalpaladığında

Duvarda, telde.
Kamyoncu debelenmekte, kamyonda.
Kral, geviş getirmekte.


Ampul yandı, ev aydınlandı.

Böyle titreşim, bu duyum eşiği

Bu bir yoldur;
Başkasına çıkar sağlamayanın,
Bu yoldan gitmeye sonu yoktur.

Dalın yüksekliğince
____________rüzgar esti
___________________geçti.

Tüm yürek çırpıntılarımız
___________________bizimleydi

(Kimseye soramazsın beni,
kimse de seni sana...
Kabine kapatılmışlığı
mıdır bu giz'in,
sığırtmaç tekrar kuşlar'ın?
Hiç sanmam.)

Konuşmak olmasın bu denli.
Sessizlik dövüyor sessizliğinin denizini.

Konuşmak olmasın bu denli.
Sus ve yanıma gel, uzan...

Bu kediyi radyoaktiviteyle mi öldürecekler, yoksa
lağım çukurundan fırlayıveren bir tabancadan
dikilen küflü nağmeleriyle mi kurşunların balçık?
ona bile karar verememişler daha;
nasıl gerçekleyecekler yanlış ile doğruyu;
güzele gitmek yolunda, ya da bilim uğruna.

*-

I.a
Kendi içinde birtakım sırlar saklayan eşuyumlular,
Birbirleriyle de uyumlular.

1.
Beş ay boyunca hiç
Yememiş anne kutup ayısına
Baka baka çıktı
Fok avlamaya amaçlanmış yetişkin erkek.
Kar mağrasını geride bırakırken,

Dünyanın kemir(il) diği günü
onu varoluş havzasına yatırdığın
söyle!
saplantılarının getirisi mi senin
kendinin...
çaba çapalamalarının mı toprağa -çakılan her sadme- yoksa;