Ahmet Hani Şiirleri - Şair Ahmet Hani

Kafeste
gölgesi kendisinden daha yaşlı bir kuş,
bir kuş oturuyor;
ne dertli,
ne umutlu,

Ev
Güneşin altında
sakin bir nefes alıyor;
Killi duvarlar sıcak,
ahşap pencereler

Suyun sesi
nehir kenarı
güneş ışığı
ağaçların arasından .

Sevgi ile dolu kalpler

Kırmızı siyah renkli laleler
ovada
Sarı ve beyaz çiçekler
Bahçede .

gökyüzü mavi

Mahallenin küçük parkında
çocuklar oynuyor;
kar sessizce
yere konuyor.

Yağmur yağınca,
Yer şarkı söyler;
Tohumlar
yaşamın adıyla
topraktan baş gösterir,

Bulutlar ağlayırdılar
Gile gile
Yağış yağış .
Yel esirdi
Serin serin
Budaklar terpenirdiler

Dağlar omuz omuza,
sessiz duruyordu.
Kışı
taş bedenlerine giymişlerdi.

Yelda,
benim bitmeyen gecemdir.
Gölgeler
duvarda kalmış,
sessizlik

Şehir
Dumanın ağırlığı altında
Nefesini kaybediyor;
Sesler
Korna gürültüsü içinde
Yavaş yavaş