Afşin Dualı Şiirleri - Şair Afşin Dualı

Gözlerim çukurlarına kaçmıştı,
Dudaklarım ince ve soluktu,
Dudaklarım inatla kıvrıldı,
Katlayıp ısmarladım mektubu..

Gözlerim irileşmiş, duygum dolmuştu,

Hangi su söndürür içimdeki yangını,
Sözlerdeki gizli anlam ve imaları,
Anlayamadım güneşi kovaladım,
Doğu ufku ışıklıydı..

Hüzünlü gözlerim,

Öğütler gülüyor gibi görünüyor,
Ne öğüdü pirim yaptığın çelişiyor,
Göründüğün gibi ol deyimi yabancı,
Maskeler ardına yüzler gizleniyor..

Aklımı dinledim kararı ihsan eyledim,

Sesim kulağıma garip geldi,
Uzaktan duyuluyormuş gibi,
Sesim pesten ve titrekti,
Dudaklarım bembeyaz kesilmişti..

Gülüşmeler yalan üzere dolaştı,

你是谁的影子? – 'Kimin gölgesisin sen?'
在这具躯壳里，你还在吗 ' Bu bedenin içinde, hala orada mısın?'
​[Whisper]
Hey, is your soul dead?
Is your flesh-wrapped skeleton dead too?

Bugünü yaşadıkça yarını görüyorum,
Yarında yaşamaktan korkuyorum,
Içimi kemiriyor yargılarım,
Hüznü ardıma ittim yürüyorum..

Yolum dehlizinde yalnızım,

İçimde bir mezarlık yükseliyor sessizce
Ölenler var, sönenler var her gece
Yani sevinç, yani hüzün, yani o eski telaş
Her şey bitti, her şey teslim, yavaş yavaş
Konuşanlar sustu, gidenler çoktan unutuldu
Gelenler bile o eşikte durdu, kurudu

Zaman kısrak küheylan gibi,
Hız başımı döndürüyor,
Durdurun dünyayı sıkıldım artık,
Bünyem hiçbir şeyi kaldırmıyor..

Vakit eskisi gibi olmayacak,

Ensemde soğuk mu soğuk nefes,
Baş ucumdan ayağa titrer beden,
Sonra soluk bir yüz sonra kefen,
Üstüme dökülür toprak altında ben..

Bu son mu yolun bitti mi ?

Gümüş teller sarmış çehremi, kır sakallarımda gezinir parmaklarım,
Bir tutku ki prangalı, bir takıntı ki ruhumda sancı...
Lakin o koku... Ölümün asude kokusu ciğerlerime doluyor,
Şah damarımdan süzülüp, nefesimden daha yakın duruyor.
​
(Ölüm var... Unutma...)