Adnan Durmaz Şiirleri - Şair Adnan Durmaz

Bir Kadeh Efkâr

çağlaları dişlemek gibi
mayhoş bir tad bırakarak
yaramın kalbine çağlar bakışın
kehribar bir akşam düşer kır saçlarıma

Erguvan Aynalar



bütün bilgelerden derin
denizler zamanla söyleşir

Sonsuza uzanan bozkırın bilinmez gizeminde
Kara kışla kar altında
Şahmaran gibi uykuya dalan

Ey Şehir


ey şehir unutma beni
yalnızlığını giderdim senin
acılarını omuzladım-boğuldum kederlerinde

109
Deli sarıyım
Yaprak sağnaklarıyım
Güz rüzgarıyım
110
Burdan giderim gayri

gözünün yapraklarında İstanbul
eski bir kitaptan okurcasına mahzun
sokaklar karınca ocağı akşam
ılık bir öpüşte bana yakılmış
o yangın bir uşşak şarkıdan kalan
ellerin bulut kokusu

HİCRAN


ömür yolculuktu şehirler bizden geçip gider
sesler yüzler kederler konuktur ömre
bazan kırık bir zeybek bazan acemaşiran

Sevi dedikleri bir yeşil ipek
o da nazlı yârin koynunda imiş

Emirdağ türküsü

bir kekik kokusu geliyor sözcüklerin dalından...
saçlarının boynuna dokunduğu yer gibi
sanki uzak bir sahil akşamında buluştuk
ikimiz de yorgun argın ayrılıklardan
bu yağmur öncesi bekleyiş... yüreğim çın çın...
gözlerinin derininde kanayan keder gibi.

akşam üzeri bulvar
birinin yüzünde örse iniyor çekiç
bir gülüşün çeliğine su veriliyor
bahar
damar damar uzanıyor yüzlere
genç gürültüler kavisler çizerek yürüyor