Adem Kaçar Şiirleri - Şair Adem Kaçar

Ey fâni sevgili!

Nedir kaçmak için onca inatın?
Senin kıymetini bu kul bilendir;
Nakş-ı azâmısın sen kâinatın,
Güzelliğin kalpte Aşka hilendir..

Ey fâni sevgili!

Sana tâlip oldum, nâsip nâr imiş,
Yanıp kora döndüm külüm delilim;
Ağlarım sebebim gel gör yâr imiş,
Gözlerimden akan selim delilim..

Ey Gönül!

Elest'ten düşmüşsün beden çölüne,
Özlemden bir öksüz bir yetim ağlar;
Kimse sâhip çıkmaz olmuş ölüne,
Sînemden bir öksüz bir yetim ağlar..

Ey fâni sevgili!

Neredesin gönül kilidim açan?
Öyle hasretim ki gel segâhına;
Niçin yanıyorum kıvılcım saçan?
Düçâr olmuş isem yazık âhına..

Ey fâni sevgili!

Yanıyorum Aşkın ile,
Gel savurma küllerimi;
Mecnûn gibi çektim çile,
Gel aştır tüm çöllerimi..

Ey fâni sevgili!

Aşkımızı atma yabana sakın,
Elest'ten akmakta arkımız bizim;
Pelesengiz gayrî şöyle bir bakın,
Dillerden düşer mi şarkımız bizim..

Ey Sâlik!

Aradığın nedir senin?
Mal, şân, makam bu dünyâ mı?
Sır sendedir, gizler benin,
Bir damla mı bir deryâ mı?

Ey Gönül!

Nefs yedi perdeli gayba örtüdür,
Her biri kalktıkça O Nûr âşikar;
Delâil istersen böcük börtüdür,
Mahlûk hep sanatı, umur âşikar..

Ömrüm boyu sırlığını korurken,
Binbir yüzü olan elmas idi AŞK;
İlmin lem’âsı bir yüze vururken,
Diğer yüzü sanki kömür idi AŞK..

Gizli hazinenin miftahıdır o,

Kâinatta varlık nâmına ne varsa,
Hiç iken nûrlaşıp tecessüm eder AŞK;
Mahluk denen hangi perde aralansa,
Vahdette kesişip tebessüm eder AŞK..

Şefkat de Aşktan üremiştir, nefret de;