Yaralı kalbim, sessizce kanar,
Kimse bilmez içine çöken o ağır kederi.
Geceler uzun, yollar yokuş olur,
Bir adımda bin kez sızlar içimdeki derdi.
Yaralı kalbim, nice söz gördü,
Benim için yaşam sendin,
Onu da aldın benden.
Nefes almayı senden öğrendim,
Şimdi hava bile ağır içimde.
Gidişin bir vedadan fazlasıydı,
Yıldız Dağı’nın karı gibi yüreğim,
Bembeyaz sanırsın, içi ayaz dolu.
Güneş vurur da erimez derdim,
Adın düşünce başlar içimin ayazı.
Rüzgârı serttir buraların geceleri,
Yüreğim yangın yeri bu gece,
Köz düşmüş sanki her heceye.
Adını andıkça içimde
Bir alev büyür sessizce.
Rüzgâr bile senden yana,
Zalim felek, yine beni sınadın,
Düştüğüm yerden kalkmamı aradın.
Bir ömürdür omzumda izlerin,
Ne yapsam geçmedi sızılarım.
Gül dedim, dikenini verdin,
Zonguldağın bağrında bir yar sevdim,
Kömür karası gözlerinde bir ateş gördüm.
Dağların sisine karıştı nefesim,
Rüzgârın türküsünde adını ezberledim.
Sensiz bu sokaklarda gezerim,
Zonguldak’lım, kömür karası gözlerinle,
Gecemi gündüzüme kattın sessizce.
Bir gülüşün var ya, denizden mavi,
Rüzgâr bile adını taşır gizlice.
Toprağında sevda, yüreğinde bahar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!