Abdullah Demirel Şiirleri - Şair Abdulla ...

Yükselin ey emekçiler, kalbinizin derinliklerinden,
1 Mayıs'ın ateşiyle tutuşan buğday başakları gibi.
Ses verin haksızlığa, direnin adaletsizliğe yürekten,
Unutmayın bu uğurda toprak olmuş kardeşlerimizi.

Fabrikaların dumanıdır, sömürünün sembolü,

Ankara kalesinde,
Uyandık şafakla, güneş ve biz,
Atatürk'ün izinde,
Tutuşuyor yüreklerimiz.

Büyük Millet Meclisi'nde,

Dağların ardından bir güneş doğar,
Bir ana yollarda evladını arar.
Sırtında bebeği, bağrında iman,
Yürür yalınayak; ardında vatan.

Kağnının gıcırtısı bölüyor geceyi,

Gece yarısı uyanırdı annem,
Ay daha yamacın ardında, uykuda,
Gecenin sessizliğini delen tek şey,
Bir kandilin cılız hışırtısıydı odada.

Yorganı aralardı usulca,

Gece yarısı uyanır annem
Ay saklanmış dağın ardında
Bir Kandilin titrek ışığı
Uykuyu bölmeden yanımda

Yorganı usulca aralar

Neyi, niçin sevdiğimi söyleyemiyorum,
Bir ateş var içimde adını diyemiyorum.
Rüzgâr gibi geçiyor kalbimin köşesinden,
Tut desem tutamıyorum,
Git desem gidemiyorum.

Bir ağacı sevmek kardeşim,
bir insanı sevmektir biraz,
bir çocuğun saçlarında dolaşan
ılık bir rüzgâr gibi,
bir annenin gözlerinden süzülen
sessiz bir bahar gibi,

Yeşiller dalgalanırken Akbelen’de
Kanat çırparken kuşlar özgürce
Başladı bir kâbus sessizce, sinsice,
Hüznü düştü ağaçların yüreğime.

Katiller çıktı meydana ansızın

Anadolu’nun uzun yollarından geçer kadınlar,
tozuna, taşına, güneşine aldırmadan,
bir türkü gibi ağır ağır ve vefalı yürürler;
günün ilk ışığı omuzlarına sessizce vurur da
sanki dünya yeniden kurulur onların sabahlarında.

Ne zaman düşünsem annem, buğulanır gözlerim,
Gelir aklıma o günler, nice zorluklarla dolu.
Sen eğitmen babamı, ben seni erkenden kaybettim
Yedi çocukla yürüdün tek başına bu zorlu yolu

Yoktu ellerimizde servet, var olan sadece sevgiydi