Ne zaman düşünsem annem,
Aklıma o günler gelir,
Aşılmaz zorluklarla dolu.
Çileler çekilesi değildir.
Sen babamı yitirmişsin erkenden,
Ben seni zamansız kaybetmişim.
Ey ulu önder, senin izinde
Aydınlığa koşmayı düşlüyorduk.
Sarsılmaz iradenle gösterdiğin yolda,
Geri adım atmadık, bir soluk bile.
Hani demiştin ya,
Çocuk ağlar donmuş eller,
Soğuk vurmuş canlar bezer,
Sofrasız günler, aşsız eller...
Ben biraz sosyalistim.
Yüreğim yanar her bir zulme,
Ben çocuğum, küçüğüm ben,
Gönlüm oyun, elim desen.
Bir bak desem, bir gör desem
Hep yorgunum dersin bana.
Aç resmimi, güneş orda,
Göktepe’de doğdum bir yaz sabahı,
Eğitmen babamdan aldım merakı,
Kırk günlükken düştüm gurbet yoluna,
Muğla’da yeşerdim, açtım baharı.
Taş Mektep’te geçti gençlik çağım,
BEN
1956 yazıydı,
24 Temmuz sabahı,
gökyüzü güneşle yanıyordu,
Muğla’nın Göktepe köyünde
bir çocuk doğdu.
Bugün Hayatta Kalmak Demek
Bir sabah daha doğar,
Yükselir güneş utangaç bir yüzle, kentin üstüne,
Zamanı yok kimsenin bu kentte ama
Güneşle gülmeye…
İnsan Olmak
Kimin zamanı var, söylesene,
Gök yüzüne bakmaya, yıldızları saymaya?
Kimin zamanı var dinlemeye rüzgârı?
Bir ağacın gölgesinde hayal kurar mı
Bugün Yaşamak Gerek
Bir sabah daha doğar,
Utangaç bir yüzle güneş kentin üstüne,
Kimsenin zamanı yok gülmeye,
Bir dilim ekmeğin kavgası başlar seherde.
Hava boğuk, gökyüzü gri,
Bir çığlık var havada—duymadın mı?
Bir kadının feryadı bu,
Ekmeğin fiyatına,
Sokağın karanlığına,
Adamın yumruğuna,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!