Zindan Şiiri - Kül Çiçeği

etrafımda muhafızlar var
sol tarafımda bataklık
sağ tarafımda çiçek bahçesi

çiçekleri bataklığa ekiyorum
hepsi ölüyor
ben gibi

muhafızlar bakıyor
hiçbiri konuşmuyor
belki de kaçmamı bekliyorlar

ama nereye gitsem
zindanı da yanımda taşıyorum

sağımdaki bahçeye dönüyorum
çiçekler hâlâ açıyor
sanki benim için değilmiş gibi

bir tanesini koparıyorum kokluyorum yaşıyor
sonra onu da bataklığa bırakıyorum
çünkü artık güzel olan her şeyin bende çürüyeceğine inanıyorum

gece oluyor
muhafızların gölgeleri duvarlara uzuyor ben küçülüyorum

ve ilk kez fark ediyorum:
zindanın kapısı açıkmış
ben ise yıllardır içeride kalmayı tutsaklık sanmışım.