Yersizlik Şiiri - Kül Çiçeği

Bilmediğim bir şehirde,
yabancı yüzlerle,
bir kalabalığın ortasındayım.
Bu sokaklar yabancı,
sesler kalabalık, bu kaldırımlar soğuk.

Geçip gidiyor zaman, kimsenin kimseye değmediği bir telaşta. Ben her gün biraz daha üşüyorum, hiçbir yere ait olamadan donup gidiyorum.

Şimdi kaybolmayı bile bilmediğim bir yerdeyim. Belki bir gün dönerim ama korkarım, döndüğümde bulamayacaklarıma.

Hangi şehre, hangi eve, kime aidim, bilmiyorum. Korkarım, artık kendime bile yabancı kalacağım.