Bazı yollar yalnız yürünür,
Sessizlik içinde sırlar sürünür.
Rüzgar esenlikle geçer,
Geçmişin gölgesi ağır ağır çöker.
Adımlarım kaldırımları sayar,
Bekliyorum…
Beklemekten nefret ederim.
Seni bekliyorum,
bir gün geleceksin, biliyorum ama ben bıraktığın gibi kalabilir miyim?
Rüzgâr kaç kere kokunu duyurdu bana,
sormayın halimi.
ben kederimi gökyüzüne,
toprağa, denizlere anlattım.
ben ağlayamadım,
gök mavi ağladı.
Uyusam geçer mi bilmiyorum.
Sabah olunca insan gerçekten düzelmiş sayılıyor mu?
Sanki ben benden geçmişim,
her anı boş vermişim.
Düşünüyorum,
gecenin içi geniş bir yara gibi açıldı bana,
bir sokak lambası titredi uzaktan,
kim bilir kaçıncı kez,
üşüyen bir yanımı aydınlatır gibi…
ben büyüdükçe kelimeler küçüldü,
kimse duymadı yakarışlarımı,
kimsenin duymadığı bi yankı gibi.
ben büyürken sen susuyordun,
suskunluğun içimi dağladı.
senin bıraktığın izler,
Bir bataklıkta lotus gibiyim;
kötülüğün içindeki iyiliğim.
Dibe çekiliyorum,
her yaprağımda kimsenin bilmediği bir savaş var.
Neydi benim günahım,
Geceye yazılmış yalnızlığım.
Susmuyor içimde yankım,
Dinmiyor bu yakarışlarım.
Kalmadı gözümde yaş,
seni kaybettim ne tuhaf...
Sen ne zaman benimdin?
elini tuttum, gözlerin daldı uzaklara,
kimdi hatırında olan?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!