Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Bengü suyum
ellerin den düştüm,
ruhumu kapladı karanlığın
cismi katre katre kaybolduğum.
evvelden önce verilen sözüm sün sen.
sonu gelmeyenim.

Gidişine kırılmaktan çok
İçerlendim sevgili
Dışıma bir şey belli etmezken
İnan ki içime içerledim seni..
Şanın da mı ''var'' dı, da ben bilemedim seni,
İncitip iteleyeceğini,

ne diyeyim bilmiyorum
beni çarelerden aldığın o günden beri,
ne diyeyeim bilmiyorum

sustur şu varlığını içimde
daha fazla dayamıyor ruhum

feryadı ve figanı,
sindiren bastıran
suskunluğun var senin.
ki sen aşkın inci taneli kolyesi olup,
kırılıp saçıl dın yüreğime.
elindeyse topla ve al kendini..

şimdi bir konuşsam seni
deli sanırlar.
bir anlatsam seni
taşa tutarlar.
bir baksalar sana
gözlerimle kör olurlar.

gidenin önüne dağ dayanmazmış.
dur gitme demeden önce,
git lütfen.
şimdi gidiyorsun ya,
bir daha hiç gelme.
ihtimalini bile vur faliyete geçirmeden beyninde..

Alıştığımı sanma sevgili ,yokluğuna
sadece susmayı öğrendim,
öğrettin,bunca zaman dan sonra
gizlerken kendini bana her bakışın da
seni görmeden de seve biliyorum hatırla.

nigahı matem
anlamadın
ve ne talihsizlik tir ki benim için.
aldın bakışlarını .
çektin sözlerini
içim kıyıldı da bir şey diyemdim.

baktığım yerde varlığın şayan
ektiğim tohumda gülüşü açan
reddetmelere sağır
cemreler düştü
elime.
söylemekten çekinmeden

ve ben o olsun istiyorum
kavgalarımın karşısın da.
o olsun anlık mutluluklar bana.
ki unutamayayım tadı hep ruhum da.
belkide az olduğu için varlığı yanımda.
en çok o var gibi.