Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

bu gün bizi havalandırmaya çıkardılar
ciğerlerime temiz havayı seni çeker gibi çektim içime.
özledim de geldim yani buralara.
sonra azda olsa gök yüzünü gördüm
güneşte değdi tenime.
ALLAH'ım özlemişim.

senin yüzünden gözünden düşmek kolay gözüm
çünkü teslim olmuyorsun.
bizim yavrunun ciğerlerini deşiyorlar diyorum kendime
sanırsın önce bizimkinden geçiriyorlar öyle ki batıyorsun
öyle ki sızın dayım
çünkü teslim oldum.

Ruhum da yeni odalar açıyor ruhun,
Nefes aldığım yerleri çoğaltiyorsun.
Benim hayatım
Senin hayatına denk gelince başladı .
Yeni yeni tanıyorum kendimi.
Içim de ki bunca renk ve cümbüş yeri .

Geceyi aydınlatan kandil gibi ,
Apaydin yüzün ve gözlerin .
Bu dünyanın aydınlığı gibi suretin ,
Senin dışında her olan karanlık ve tanımsız .

Bu halini sevdim .

leyla - sancındayım sızıdayım.
mecnun -efendim,anlamadım?
leyla - bu keder beni kahredecek mecnun görmüyor musun?
mecnun -ha bir müsade ver leyla.
leyla - ne için?
mecnun - külahımı da çıkarayım ona da konuş.

Abartıyorsun bizi .
Ki biz; bir olamayan iki kişiden ibaretiz.
Yalnızlık iyidir bu arada, bir başına isen.
Bu iki başına oluşturulmuş,
Yalnızliktan iyi ve sahicidir bilmelisin .
İnsan kendini duyuyor hiç olmazsa.

Yiksan şu duvarları
Açsan pencereni sonuna kadar
Sevdiğimden ötene geçsem bir adım.
Saŕılsam sana sırtından.

Yiksan şu duvarlarını

Şu yeryüzü göğsüme dar geliyorsa,
Yalnızca, gözlerinin için de susup duruyorsa aklım.
Yüzlerim gülüp ,
İçlerim sevinip coşuyorsa, ha bire .
Sebebi sensin !
Aşk diye bellediğim

Anlaman lazım
Neden mutlu ve huzurlu olduğumu.
Hiç uzulemedigimi .
Sevseydin bizi ;
Beni değil bizi .

Sen en sevmediğim şehirde...
Yanı başım değil nasılsa,
En sevdiğim yerde (yüreğim) yaşıyor iken
Hüzünden kahırdan bahsetme bana.
Her gün,gün kendini bana hatırlatınca
Kendime uğruyorum her sabah