Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Şimdi sana daglanmamis bir yalnizlikla geldim desem.
Sen dizlerini bana heba etsen
Ve ben seni durduğum yerde bir daha bir daha sevsem seni.
Yürüsek seninle fark etmese ne mekan ne zaman.
Sessizliğin dili konuşsa o anlarda.
Ve biz yan yana

çaylardan kuş burnunu nedense hep sevdim,
yanında biraz şiir,
bazen düz yazı,
arada hikaye,
en çokta seni sevdim hep seviyorum nedensiz.
ben şair değilim sevgilim

Öyle zarif bir gülüşe sahip ki!
Nasıl desem hani hafiften yağmur tutarda
Insan durup duruyken sevinir ya öyle bir şey
hani dokunsan bozulacak gibi
Öyle narin
öyle serçe gibi

Ölümü öldürüyor gözlerin
Yaşamı yaşanır hale getirir ellerin
Bu senin umrunda değil!
Yüreğimi tazeliyor nefesin
Aklımı susturur sözlerin
Bu senin umrunda değil!

günlerden bir kırmızı
mavi,yeşil turuncu
bak sevgili sevgilim iyi bak!
tüm bunları avuçlarına bırakıp
kendimi gözlerinin önünde rüzgara savuruyorum
şimdi istediğin renge tutun

kendimden geçmedim
senden geçmedim
anamdan geçmedim
atamdan geçmedim
artık sevine bilirsin,
en çok korktuğundan,bu aşktan vazgeçtim!

Şimdi her kuytu sana açıyor beni
Benim vuruldugum yerlerde hep gözlerin var!
Sesine yatırılmış tuzaklara
Kor pahasına tutulan ruhum
Sevinç içinde koşarken Allah a
Yüzümde yokluğunun ağrısı tutar

müsait mi yüreğin?
hani kaldırımda yürümeye,
ağaç diplerine uzanmaya,
göğe yeni anlamlar katmaya,

ağladığımda beni güldürmeye,

insan sevdiğini çeker derler
şimdi bu uzaklığa bakınca
susmak mı yakışıyor en afilli sin den bize.
kim kimi çekemiyor kendine söyle
hangimizin kalbinde bu hile ve hicran
yüzümüzde kimin imzasını taşıyorsun

seni bir gün karşıma alıp uzun uzun izleyesim var
yüzünde ki onu keşfede sim var
keşfin ardında ona şükredesim var.
bu şükrü seni izlerken
senin harflerinde kullanasım var.
uzun uzun susmak değil benim maksadım