Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

Şimdi sana daglanmamis bir yalnizlikla geldim desem.
Sen dizlerini bana heba etsen
Ve ben seni durduğum yerde bir daha bir daha sevsem seni.
Yürüsek seninle fark etmese ne mekan ne zaman.
Sessizliğin dili konuşsa o anlarda.
Ve biz yan yana

çaylardan kuş burnunu nedense hep sevdim,
yanında biraz şiir,
bazen düz yazı,
arada hikaye,
en çokta seni sevdim hep seviyorum nedensiz.
ben şair değilim sevgilim

Öyle zarif bir gülüşe sahip ki!
Nasıl desem hani hafiften yağmur tutarda
Insan durup duruyken sevinir ya öyle bir şey
hani dokunsan bozulacak gibi
Öyle narin
öyle serçe gibi

Ölümü öldürüyor gözlerin
Yaşamı yaşanır hale getirir ellerin
Bu senin umrunda değil!
Yüreğimi tazeliyor nefesin
Aklımı susturur sözlerin
Bu senin umrunda değil!

Ağlarım!
çünkü ağrıyorum.
ağlarım çünkü senden koptum,
yırtıldım incindim,
ağladım,yandım,sustum.
yürüdüm kaçtım,koşmaya uğraştım.

I
Izledim uzaktan
Oylece uzaktan
Öylece dokunmadan

bir gün olurda hatırlarsan beni
sileceğin en çabuk anı olsun
gözlerim
unuttuğun gibi kalayım ben

gönlünün en uğraksız yerlerinde...

kitabesi kayıp olan yerler gibisin
üzüldüm mü sevindim mi
tutulan rüzgara soralım
ürkek sin dağlara göçen eden sözler gibi
kalemden düştün
çetin bir davadan alındın

Sana acımı açacak degilim
Bir acimda yok aslım da
Olmayan hâli anlatmak
Ne kolaydır kolay olana.
Ne zordur kolay olmayana
Bana benze demeyecegim sana

Yaklaşma!
Aşkta böyle değilmidir zaten
Önce yakar
Sonra ister
Sonunda iteler
Bazen Tüm gücünle ona koşarsın