Dışarı çıktığımda anladım;
Gökyüzü açık,
Güneş parlak,
Kuşlar ötüyor,
Yeryüzü güzelmiş.
Havalar biraz soğumuş,
Kitap okurken, şiir dinlerken,
Uyuyakalırım bazen.
Böylesine uykuya dalmak ne güzel...
Ne güzel rüyalar görür insan böyle uyuyakalınca
Böylesine bir uykunun ardından ne de güzel uyanır insan
Kitap ve şiirin olduğu her eylem
Bir kuşun sessizliği kadardı
Yüreğimin sessizliği...
Bir kuş nasıl sessiz kalırdı,
Çığlık çığlığa sessizdi...
Bülbül olmak isterdi halbuki;
“Seni seviyorum.” demekle sevilmez insan!
Bazıları sessiz sever, sen sadece hissedersin...
Zaten hissetmek duymaktan daha değerli değil midir ki?
Sessizce seven;
Sabırla yoğrulur,
Hava soğuk olabilir.
Gökyüzü koyu bulutlarla kaplı olabilir.
Belki yağmur yağacak olabilir.
Belki de kar...
Ama ben,
O kara bulutların arasından
“İnsan her daim sınanır.” der Âlimler...
Gün gelir ayrılık ile sınanır yürekler;
‘Sabrı’ ile denenir, sabrına değer biçilir...
Aslında değeri biçilen sabrı değil sevgisidir...
Çünkü insan ne kadar severse o kadar çok sabredebilir...
En güzel çaylar,
Bir sobanın üstünde demlendi,
En güzel kestaneler,
Sobanın ateşinde kavruldu,
İnsan en güzel ,
Bir sobanın yanında pişti belki de, ağır ağır...
Çayımızı muhabbetle demledik.
Kelâmı kalbimize,
Kalemi de kelâma yol eyledik...
Sahifemizi sevdamıza dost eyledik.
Sevdamız konuştu,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!