Kubbe Şiiri - Özge Özgen

söylesem yine de bilmeyecekler

gövdemi karalayan
o lacivert kalemler
suyla arınmıyor

göğüs kafesimi tıkayan şiir bu

ses yokluktan çıkıp kurulduğunda göğe
gri bir gül çökmüştü
sıvası dökülmüş evimize

yağmurun dudağıma bıraktığı o sis
sürüklemişti bizi
en mahrem bölgeye

göğsümde bir tıkırtı tanrım
gövdemden çıkmayan bu iğreti bıçak
bu temsili lekeyi çıkarmayacak

kurtları süsleyip, kalın dişleriyle
kim uyandıracak o kara geceyi
sabaha şimdi

ben değilim
sen değilsin
onlar da değil

-öyleyse, bu gökkubbenin mimarı kim-