Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

DUYMADI
Gökyüzü duydu da insanın feryadını
İnsan duyamadı insanın figanı

Kuşlar bildi de yan yana uçmayı
İnsan bilemedi insanın elinde tutmayı

DUYULMAYAN SES
Gece değil, içimdeki sessizlik çöktü önce.
Oysa yüreğimde kırık yankılar vardı.
Bir tebessüm düştü yüzümün kıyısına,
Kimse gözlerimde biriken suskunluğu okumadı.

EĞER
İnsanlar sustu,
Hak yetim kaldı.
Hukuk kör edildi,
Adalet darağacında.

EĞİLME
Başın öne eğilmesin
Durma geçen günlere say
Duyur dünya aleme duyur
Aldırma hakkını aldırma öyle

EHLİNE DÜŞMEYEN GÖNÜL
Yürek her bakışta yurt tutamaz,
Kimi söz gönülde iz bırakmaz.
Taş taş üstüne konsa da,
Kurulan duvarlar çatı bulamaz.

EKİLENİN HESABI
İnsanın kaderi ektiğinde gizli,
Gönül unutmaz çektiğini,
Bir gün döner devran yine
Sessizce saklar ettiğini.

EKİMİN BAĞRINDA
Ekim, erken iner akşamlarıma,
Göğün rengi ağır ağır koyulaşır.
Dalda unutulmuş bir yaprak,
Adınla içimde ürperir.

EKİM’İN İLK YAĞMURU
Ekim düştü şehrin üstüne,
Camlar akşamı aldı içine.
Yağmur taşlara adını yazdı,
Sokaklar taşıdı susuşunu.

EKİMİN TADI
Ekim sabahı ince bir serinlik,
Güneş perde arkasında.
Sarı yapraklar suskun,
Rüzgâr dolaşır avlularda.

EKİM SUSARKEN
Ekim’in ilk sabahı, gökyüzü suskun,
Gün yarım kalmış bir cümle gibi.
Tam söyleyecekken bir şeyler kalıyor,
İçimde büyüyen sessizlik gibi.