Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

ÖMRÜMÜN EN İNCE YERİNE
Akşam usulca inerken gönlüme,
Adın düştü sessizce dilime.
Her gece bir yıldız gibi büyüdün,
Yazdım seni ömrümün en ince yerine.

ÖMRÜMÜN SIZISI
Görünen bir yaram yok,
İçimde kanayan bir sessizlik var.
Her gülüşüm yarım kalıyor,
Her gecem sabaha varmıyor.

ÖMRÜN HEYBESİ
Her tecrübe ömürden gider,
Bir hüzün düşer eski heybeye.
Zaman sessizce iz bırakırken,
İnsan dönüşür kendi gölgesine.

ÖMRÜN İÇİNDEN
Biraz dünden, biraz ömürden,
Biraz göçen akşamdan,
Biraz gönülden, biraz bugünden;
Hayat geçiyor avuçlarımızdan.

ÖMRÜN İZİ
Her baharda gül açılır,
Yaprak düşer, dal incinir.
Ömür dediğin bir yoldur,
Gelen geçer, iz bırakır.

ÖMRÜN KIZIL VEDASI
Geriye çekilen bir ömrün adıdır gün batımı,
içinden sessizce sökülür zamanın ince çizgisi.
Zamandan, gönülden, günden,
birer birer sökülür ışığın ince ipliği.

ÖMRÜN YAZISI
Bir yol düştü önüme,
Gönlüm vardı izine.
Gece sandım sabahı,
Döndüm ömrün yazısına.

ÖMÜR DEDİĞİN
Ömrümü yele eyledin böyle
Nasıl karşılayayım seni öyle
Bilmedim neyin coşkusu bu
Giden ömürden sayılınca

ÖMÜR DEDİĞİN ZAMAN
Akıp diyoruz zaman misali
Sorgusuz sualsiz
Bize kalan da
Koca bir ömür

ÖMÜRDEN KALAN
Geçen günlerin ardından
Ne umutlar
Ne hayaller geride kalmış
Yine olup bitenlere neyleyim