Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

SÖYLENMEDEN ÖNCE
Seviyorsan, susma;
Kelimeler de bekledikçe yorulur.
Bir gülüşü erteleyen zaman,
En güzel baharı soldurur.

SÖYLENMEYEN
Seni saklarım kimseler bilmeden,
Bir şiirin suskun yerinde.
Bir ezginin titreyen telinde,
Gece bilir, gökyüzü susar.

SÖYLENMEYEN
Bir bakışın değiyor akşamlarıma,
İçimde usulca bir ışık yanıyor.
Sen susuyorsun, ben susuyorum,
Sözler gözlerimizde tamamlanıyor.

SÖYLENMEYENLERİN GÖLGESİ
Geceyi izlerken anladı yavaşça,
insanın içindeki ateş taşmıyorsa dışına, acı yüzüne bile uğramıyor.
Susarak büyüyen her şey,
içte daha derin bir yalnızlığa dönüşüyor.

SÖYLEYEMEDİM
Seninle konuşacaktım,
dilimde bir söz.
Dudaklarıma değdi,
adın değmeden sustu.

SÖZ
Siyah zülüfler gölge salmış geceme,
Bir düğüm olmuş gönül, çözülmez.
Hasret bir ırmak gibi akar içimde,
Ne durulur, ne çekilir susmaz.

SÖZE DEĞER BİLMEYENE
Daldım yine derin düşüncelere,
Sözüm kaldı sessiz gecelere,
Gönül gözü kapalı olana,
Ne anlatsam düşer boş hecelere.

SÖZLERİN KIYISINDA
Bir gün olur da
gözlerin dalarsa uzaklara,
akşamın solgun ucundan
bir rüzgâr değerse yüzüne,
beni hatırla.

SÖZÜN BİTTİĞİ GÖZLER
Gözlerin güneş gibi doğar içime,
Kirpiklerin sabahın ışığını örer,
Toplasam dünyadaki tüm kır çiçeklerini,
Belki siluetini çizerdim bakışına, yetmez.

SÖZÜN GÖLGESİNDE KALAN HÂL
Hâl bilmeyen bir yürek yanında,
Sözün de yetmez; suskunluk ağır.
Dil bilmezsin yanında lisanın,
Anlam göçer, kelime yarım kalır…