Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

ADINLA ÇİÇEKLENİR
Bir sessizlik düştü gönlümün kıyısına,
Adın usul usul yayıldı sulara.
Rüzgâr seni söyledi ince bir ezgiyle,
Gecem gözlerinde sabaha vardı.

ADIN TÜTER
Gül kokulu dağdan gelsen,
Kor olup düşsen göğsüme,
Sararım seni bağrıma,
Deli rüzgârla savrulsan.

ADIN YÜRÜR İÇİNDE
Sen gidince bahar sustu,
Güller boynunu eğdi.
Turnalar göğe yükseldi,
Adın yüreğime değdi.

ADSIZ KALDIM
Seni ömrüme yazdım,
Kendimi sildim.
Seni kalbime aldım,
Sensiz kaldım.

AĞAR HER GECE
İnsan sevdiğini özleyince
Sesi düşer, geceye ağar
Bir adını bırakır karanlığa
Mehtap bile tutmaz ahımı

AĞIT
Düştüm sevdanın ateşli közüne
Gece ağlar, yıldız bakmaz yüzüme
Sesim gitti dağ başında kar oldu
Adın kaldı içimde bir sızıya

AĞITLARIM BİLE SUSKUN
Bakmayın etrafım kalabalık
Şimdi yanlızlığımın tam ortasında duruyorum
Gecenin derinliği üzerime çöküyor

Her yıldız sensiz bir hatıra

AĞUSTOS AKŞAMI
Desem ki Ağustos’un saklı gülüşüsün,
Akşamın altın ışığı süzülür yüzüne.
Rüzgâr adını fısıldar gül yapraklarında,
Saklı bir sevda büyür içimde.

AĞUSTOSTAN KALAN
İçimde bir ağustos,
Güneşten kalma bir yara.
Eylül inerken akşama,
Adın düşer sokaklara.

AĞUSTOS’UN BAĞRINDA
Ağustos, sessizce kapımı çalıyor,
Takvim susuyor; zaman ağır akıyor.
Harman kokusu siniyor rüzgâra,
Adın içimde çiçek açıyor.