Kendime yaslandım her seferinde,
çıkış yolu bulamadım; bir omuz aradım,
biraz yaslanayım diye...
Yine kendim ayağa kalktım, yıkılmadım, pes etmedim.
Dayana dayana sırtımı yasladım soğuk duvarlara,
kırık aynalarla dertleştim.
Gecenin çöken karanlığında gözyaşımı yine kendim sildim.
Benliğim çekilirken damarlarımdan,
gördüm kendimi kırık aynada ve dedim ki...
Yine kalk ayağa,
yarım kalan ruhunu yine sen tamamla.
Yıkılma, dik dur...
sen çok güçlüsün.
Yıkılma, dik dur...
senin var gücün.
Kayıt Tarihi : 19.04.2026 22:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Kadınlarımızın ne kadar güçlü olduğunu kalemime yansıttım.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!