Yârin Ardında Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Bir yol uzanıyor gecenin içinden,
ne başı belli, ne sonu…
Ben o yolda seni arıyorum,
ayak izlerimden önce
gözyaşlarım var.
Ayrılık dedikleri
bir kelime değilmiş meğer;
insanın göğsünde
her sabah yeniden açılan
sessiz bir uçurum.
Sen yoksun ya,
evin içinde bir sandalye duruyor.
Kimse oturmuyor üzerine.
Ama ben her gece
senin gölgeni görüyorum
o boşlukta.
Bir yârim vardı,
dünyanın bütün kapılarını
tek bakışıyla açan…
Şimdi o bakış yok.
Ben, kapısı olmayan
bir gecenin içinde kaldım.
Uçurum dediğin nedir ki?
İki insanın arasındaki
birkaç kelimelik sessizlik.
Ben sana bir adım atsam
düşeceğim.
Geri dönsem
yine sana düşeceğim.
Hissettiğim duygu bu
Yaşadığım neden için,
olduğum yerde dururken dahi
seni seviyorum.
Belki bir gün
mahşer kurulacak.
Bütün insanlar
hesabını verirken
ben yalnız seni soracağım:
“Bir insan
bir başka insanı
bu kadar sevmişse,
hangi günahın bedelidir bu?”
Cevap gelmezse
gözlerimi kapatırım.
Çünkü seni
son kez gördüğüm yerde
bir avuç gözyaşı bıraktım.
Şimdi o gözyaşları
gecenin toprağında
sessizce büyüyen
bir ayrılık ağacı.
Ve ben hâlâ
o ağacın altında
seni bekliyorum.
Gelirsen
yolu unutalım.
Gelmezsen…
Ben o yolu
sonuna kadar yürürüm.
aşklar hep
kavuşmak için değil,
insanın ömrünü
Tek bir yâre
emanet etmek için vardır.