2. Adamım Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Kurban olduğum yarim,
ellerinin ayalarını koklayarak öptüğüm,
zaafım, nefesim, tutkum, ömrüm…
Teninin kokusuna, o derin bakışına öldüğüm.

ADAMIM.

Senin için dünyayı yakarım demem;
“Keşke,” derim,
keşke yapabilecek kudretim olsa…
Senin için kalbimi ellerimle yerinden söker alırım.
Dilerim, isterim Yaradan’dan;
kalan ömrümü sana yazsın.

ADAMIM.

Canım, cananım,
gündüzüm, güneşim, gecem, sükûtum…
Salisem, saniyem, dakikam, saatim, günüm, ayım, yılım…
Son nefesimin padişahı.
Üstümde dolaşan gölgem,
çınarım, evvelim, ebedim, ahirim.

ADAMIM.

Varlığıyla tam olduğum,
yokluğuyla kahrolduğum…
Kalbimin ateşi,
uğruna kor olduğum.
Beni mağlup eden, yerle bir eden sen…

ADAMIM.