Yol Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Sana gelirken
hangi sokağı döndüğümü hatırlamıyorum.
Şehir, ayaklarımın altında
eski bir metal gibi soğuktu;
sen uzakta değildin,
ama sana varmak
bir ömrün içinden geçmekti.
Gözlerin değdiğinde bana,
içimde yıllardır kilitli duran
paslı bir sürgü kırıldı.
Ne dua kaldı dilimde
ne de kendimi saklayacak
usulca kapanan bir kapı.
Seni öyle sevdim ki,
tenimde adının değmediği yer
kalmasın istedim.
Bir insanın başka bir insana
nasıl bu kadar yaklaşabileceğini
kendi bedenimde öğrendim.
Sen susunca
odanın bütün eşyaları değişti.
Sandalyenin boşluğu bile
senden yana tanıklık etti bana.
Ben o boşluğa oturup
ellerimi dizlerimde birleştirdim;
sanki birazdan gelecektin
ve ben, yıllardır beklediğim
o tek cümleyi söyleyecektim:
Kal.
Çünkü ayrılık dediğin
iki kişinin birbirinden gitmesi değil;
birinin diğerinin içinde
yerinden sökülemeyen
bir çiviye dönüşmesidir.
Sen gittin.
Ben kaldım.
Ama bak,
hâlâ içimde yürüyorsun.
Her adımında biraz daha
uçuruma yaklaşıyorum.
Ve eğer aşk buysa,
ben artık kurtulmak istemiyorum.
Bırak mahşer kapıları açılsın,
bırak kıyamet kendi saatinde kopsun.
Ben seninle başladığım bu yolu
Kıyamet kopana dek yürüyeceğim.