Yıkılan Son Kale Şiiri - Eyüp Dalkılıç 2

İnsan seçer yolu, sonra çeker azabı,
Gönül bir kez sever, yansa da, olsa köz.
Kül olur zamanla sönmeyen gazabı,
Boynu bükük, mahzun, dilde yarım bir söz.

Yüreğimde bu aşk, yıkılan son kale,
Baktım ki düşmüşüm ben çaresiz hâle...

Gidersem bu dert belki o zaman biter,
Nasıl taşınır bir ömür bu yük, yeter!
Bende yaşayan aşk sadece bir çile,
Beklerim sever mi diye? Belki sever...

Çile yolu gizler, dilimde son sözüm,
Yaprak yaprak dökülür, eksiktir ömrüm,
Gece gündüz hasret, yaşla dolar gözüm,
Bitmez dertler, keder, hüzün solmuş yüzüm.

Biter belki isyan ama gelmez sabır,
Ne yaşım diner, ne beni duyan olur,
Feryadım yükselir, ses erişmez göğe,
Aşkın etrafında kader döner durur.

Yüreğimde bu aşk, yıkılan son kale,
Baktım ki düşmüşüm ben çaresiz hâle...

Gidersem bu dert belki o zaman biter,
Nasıl taşınır bir ömür bu yük, yeter!
Bende yaşayan aşk sadece bir çile,
Beklerim sever mi diye? Belki sever...
2026