Kendi İçimde Sürgün Şiiri - Eyüp Dalkılıç 2

Gecem içimde büyür, bana dar gelir âlem,
Gök kubbe çatlar sanki, üstüme çöker elem.
Adım gölgemden ağır, yol benden ürker gibi,
Bir ben var bende kayıp — ben ona esirim.

Ruhumda bir kilit, anahtarı kaybolmuş,
Bu açık hapishanede vakit çoktan durmuş.
Yankılanır sessizlik, her köşe bana yabancı,
Kendi içimde sürgünüm, bitmez bu ince sızı.

Ay, taşta iz arar da bulamaz yüzümden,
Zira yüz dediğin, perdelenmiş bir keder.
Rüzgâr mı konuşur, yoksa geçmiş mi seslenir,
Her ses bir başka yarayı usulca deşer.

Zincir görünmez ama adımlarım kanar hep,
Kapı yok, kilit yok — kaçış fikri bile harap.
Bir nefes alsam aklıma düşer eski mekan,
İçinde kayboldum — biliyorum, bitti zaman.

2026